ใช้ไผ่ตายหนีของอารยมิติ ใช้การวาประยะไกลทันที
วงแหวนเรืองแสงโจวเหวินอุ้มหยาเอ๋อแล้ววาปออกไปจากที่นี้ทันที
ตู้ม!!
ตำแหน่งที่อารยะมิติจะใช้ในการวาปนั้นจำเป็นจะต้องระบุอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน อารยะมิติก็จะสามารถวาปไปตรงนั้นได้
แต่เพราะว่าตอนนั้นมีเวลาให้โจวเหวินคิดน้อยมากเขาเลยตั้งเป้าไว้ที่บริเวณนอกภูเขาหลงหู
ตอนแรกเขาคิดแค่ว่าขอแค่หลุดออกมาจากสุสานได้ก็พอ แล้วหลังจากนั้นเขาค่อยไปหาทางเอาวิญญาณของตัวเองคืนมาจากกระจกหยินหยางก็ได้ แต่ใครมันจะไปคิดละว่าทันทีที่วาปออกไปนั้น โจวเหวินกลับวาปไปติดอยู่ที่หน้าประตูของสุสานซะอย่างงั้น
“บ้าเอ้ย ขนาดวาปแล้วยังไม่ทะลุอีกเหรอ”โจวเหวินไม่มีเวลลาจะมาบ่นแล้ว ถ้าเขาไม่รีบออกไปตอนนี้ยังไงผู้วิเศษจิงเต้าก็ต้องตามมาเจอตัวเขาแน่ๆ
โจวเหวินสวมผ้าคลุมล่องหนทันทีแล้วเปลี่ยนไปใช้วิญญาณชีวิตจักรพรรดิโบราณ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังลำแสงที่ชายแก่นั้นโผล่มาในตอนแรก
โจวเหวินวิ่งต่อไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีพลังอะไรบางอย่างกำลังเรียกเขาอยู่ เหมือนกับว่าจะบังคับให้โจวเหวินเดินกลับไปที่ปราสาท แต่โจวเหวินก็ใช้วิญญาณชีวิตจักรพรรดิโบราณ๊ในการควบคุมมร่างของตัวเอง แล้วเดินหน้าต่อไปโดยไม่ฟังคำสั่งของกระจกหยินหยาง
ลำแสงที่ชายแก่นั้นมาหายไปแล้วแต่โจวเหวินก็ยังตรงไปที่จุดนั้นอยู่ดี ตรงจุดนั้นบ้านหินขนาดไม่ใหญ่มาก หน้าตาดูธรรมดา ไม่มีเตียง ไม่มีเก้าอี้ มีแต่โ
