เขาให้มันอาบไฟอยู่อย่างนั้นจนกระทั้งตัวของมันทั้งตัวถูกห่อหุ้มไว้ด้วยไฟสีม่วง ก่อนที่โจวเหวินจะให้มันพุ่งเข้าไปในเตา
ผู้วิเศษจิงเต้าเองก็มองอย่างเยือกเย็นแต่ก็ไม่ได้หยุดยั้งอะไร ตอนนี้เขาหยุดยั้งชายแก่กับดาบหินไว้ได้แต่เขาเองก็ต้องปล่อยให้มารพยัคฆ์เข้าไปในนั้นด้วย
มารพยัคฆ์แตะโดนไฟแล้วร่างของมันก็ส่องสว่างทันที ไฟสีม่วงบอกกับไฟสีขาวนั้นทำให้อุณหภูมิความร้อนพุ่งขึ้นสูงจนชุดเกราะของมันแทบจะหลอมละลาย ด้วยพลังทั้งหมดที่มี มารพยัคฆ์ยังคงอดทนต้านไฟในเตาด้วยไฟของตัวเอง โจวเหวินรู้สึกได้เลยว่ามารพยัคฆ์กำลังร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ถึงจะไม่ได้มอดไหม้เป็นจุล แต่ที่แน่ๆคือเจ็บปวดมากแหงๆ
ถ้าเกิดเป็นแบบนี้ต่อไปละก็ ร่างกายของมารพยัคฆ์คงละลายแน่ๆ โจวเหวินเลยสั่งให้มันออกจากเตาแต่เขาก็ไม่ได้เรียกมันกลับเข้าร่างในทันที เขาเอามันออกมายืนข้างๆตัวเขา แต่เปลวไฟที่แผนเผานั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย
“ถึงจะเป็นราชาธาตุไฟมาเองก็โดนเตาไฟนี้หลอมละลายได้เหมือนกัน ถ้านายคิดอยากจะพึ่งสัตว์อสูรระดับเร้นลับละก็ คงได้แต่ฝันกลางวันละนะ”ผู้วิเศษจิงเต้าพูด “ของที่อยู่ข้างในนั้นน่ะ ไม่ใช่ของที่นายจะเอาออกมาได้หรอก”
ผู้วิเศษจิงเต้าพูดและเหมือนกับว่าเขาเองก็ไม่ได้คิดจะไปเอาเหมือนกัน เหมือนกับเขารออะไรบางอย่าง ชายแก่กับดาบหินตอนนี้อยากจะฆ่าผู้วิเศษจิงเต้าเต็มที่แต่ตอนนี้พวกมันทำได้แค่เต้นไปมาบนฝ่ามือของผู้วิเศษจิงเต้า
