ทันใดนั้นเอง ภายในเตาก็มีเสียงดังออกมา
“แงงงงง แงงงง”โจวเหวินเงี่ยหูฟังดีๆแล้วหน้าเปลี่ยนสี เขามองหลิวหยุนแล้วถาม “ไหนบอกว่ามันเหมือนจะเป็นอาวุธไงแล้วทำไมมีเสียงเด็กร้องละ”
หลิวหยุนที่ได้ยินเสียงเหมือนกันก็ตกใจมาก “ไม่ฉันมั่นใจว่าฉันจับด้ามจับของอะไรบางอย่างจริงๆ มันจะไปมีเสียงเด็กร้องได้ไงกัน หรือว่าอาวุธนั้นจะมีชีวิตเหรอ”
“เป็นไปไม่ได้หน่ะ มันไม่ใช่สัตว์อสูรซักหน่อย”โจวเหวินพูด
ในตอนนั้นเองที่ผู้วิเศษจิงเต้าเริ่มเคลื่อนไหว เขาถือกระจกหยินหยางในมือหนึ่งเพื่อป้องกันดาบหินกับชายแก่ ส่วนอีกมือล้วงเข้าไปในเตาหิน
ชายแก่กับดาบหินนั้นรู้ดีว่าช่วงเวลานี้คือเวลาวิกฤติ อักษรอาคมปรากฏขึ้นมาบนดาบหินทันที ก่อนที่จะแทงผ่านห้วงมิติตรงเข้าไปยังหัวใจของผู้วิเศษจิงเต้า
ชายแก่เองก็โจมตีเข้ามาด้วยพลังทั้งหมดที่มีเข้าหาผู้วิเศษจิงเต้าเหมือนกัน แถมพลังของกระจกหยินหยางนั้นควบคุมชายแก่ไม่ได้ด้วย
ผู้วิเศษจิงเต้าขมวดคิ้ว ตอนนี้เขาไม่สามารถไปเอาของในเตาได้จริงๆ เขาเลยใช้กระจกหยินหยางรับการโจมตีของดาบหิน ก่อนที่จะใช้แรงผลักของดาบหินนั้นหลบการโจมตีของชายแก่อีกที
พอเห็นว่าผู้วิเศษจิงเต้ากำลังจะหลบ ชายแก่จึงพุ่งเข้ามาที่เตาปรุงยาเพื่อเอาของที่อยู่ข้างใน
ดาบหินพอเห็นแบบนั้นก็จ่อหัวของชายแก่ทันที แล้วบังคับให้เขาถอยออกไป
แต่เป็นผู้วิเศษจิงเต้าที่พุ่งเข้ามาหาเตาแทน แต่เขาก็โดนชายแก่กับดาบหินขัดเอาไว้อีกครั้ง
ทั้ง
