รื่อยๆด้วย
ดวงตาของหลิวหยุนกระพริบแสงดาวในทันที ก่อนที่ตัวของเขาจะกลายเป็นไอแล้ววาปเข้ามาอยู่ใต้เบม่อน ในตอนนี้เบม่อนพยายามยึดภูเขาเอาไว้แล้วสู้แรงลมที่อันตราย ขนของมันโดนสายลมเฉือนไปไม่ยั้ง
“”บ้าเอ้ย นี้มันลมบ้าอะไรกันเนี่ย ทำไมมันถึงได้แรงแบบนี้กัน”หลิวหยุนที่หลบใต้เบม่อนบ่น
“แต่ฉันว่าลมที่แรงจริงๆมันยังมาไม่ถึงเลยนะ”สีหน้าของโจวเหวินดูกังวลขึ้นมาทันที
สายลมหวนใต้ดินนั้นรุนแรงมากขึ้นทุกทีเหมือนกับว่ามันไม่มีวันหยุด เหมือนกับว่ากำลังลมมันเสริมกันและกันมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เบม่อนเองก็เหมือนกับว่าจะทนไม่ไหว บนยอดภูเขานั้นเอง ชายแก่กับดาบหินยังคงสู้กันอยู่ต่อไป เหมือนกับว่าดาบหินเองจะมีความแค้นสะสมกับชายแก่คนนั้นมาตั้งแต่ชาติปางก่อนทำให้การต่อสู้ไม่ยอมเลิกลาไปได้ง่ายๆ บนยอดเขาจึงเป็นจุดกึ่งงกลางของพายุหมุน แต่ที่ยอดเขานั้นเอง ที่ความเร็วลมมันไม่แรง ทำให้ชายแก่กับดาบหินยังคงสู้ต่อไปได้ท่ามกลางลมที่แรงขนาดนี้
ส่วนเตาปรุงยานั้นไม่ว่าจะโดนโจมตีซักกี่ครั้งกี่หนมันก็ไม่มีวันพัง แต่สายลมที่หวนนั้นพอเข้าไปยังเตาแล้ว สายลมกลับหนุนเปลวเพลิงให้ลุกโหมแรงขึ้นเรื่อยๆจนกระทั้งปะทุออกมาเป็นไฟสีขาว
โจวเหวินกับหลิวหยุนก็เห็นว่าสายลมนั้นเป่าเตาปรุงยาจนไฟที่อยู่ในนั้นมันทะลักออกมา แล้วไฟก็โดนสายลมพัดพาไปจนเป็นเหมือนกับมังกรไฟ ไฟนั้นขยายตัวไปตามลมหมุนอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้พายุหมุน กลับกลายเป็นพายุไฟแล้ว
ถ
