เหวินมองเข้าไปในประตูนั้นแล้วเห็นภาพด้านในแล้วก็ต้องอึ้ง
ตอนเรกพวกเขาคิดว่าผู้วิเศษจิงเต้าจะออกไปตามหาสมบัติในปราสาท แต่ความเป็นจริงนั้นกลับไม่ใช่เลยเพราะตอนนี้ ผู้วิเศษจิงเต้าก็ยังคงยืนอยู่แถวๆประตู กำลังถือกระจกหยินหยางร่างกายเหงื่อแตกซกเหมือนไปดำน้ำมายังไงอย่างงั้น
ที่กระจกหยินหยางเองก็มีแสงส่องสว่างออกมา ก่อนจะปล่อยลำแสงออกมาปะทะกับอีกฝากนึงของกระจกหยินหยาง คือดาบที่ยาวประมาณ5ฟุตลอยอยู่กลางอากาศ
แสงดาบกับลำแสงของกระจกนั้นกระแทกเข้าใส่กัน ถึงแม้ว่ามันจะดูสูสีกัน แต่เขาก็รู้สึกได้เลยว่าแรงกดดันมหาศาลตกอยู่กับฝั่งกระจกหยินหยาง
“เดี๋ยวก่อนซิ ดาบบ้าอะไรวะเอาชนะกระจกหยินหยางได้ด้วยเหรอ”หลิวหยุนตกใจ เขาไม่กล้าเข้าไปในปราสาท แต่ยังคงมองดาบเล่มนั้นอยู่ภายนอก
โจวเหวินเองก็มองดาบแล้วก็ตกใจ เพราะกระจกหยินหยางจัดว่าเป็นสัตว์อสูรระดับความกลัวแล้ว ไม่มีทางที่ดาบธรรมดาจะเอาชนะได้เลย
ดาบโบราณเล่มนั้นก็ไม่ได้ดูโดดเด่นอะไร รูปร่างของมันธรรมดา เป็นดาบหินที่ไม่ได้ดูสะดุดตา ไม่ได้มีเพรชพลอยมาประดับแต่รัศมีของมันนั้นน่าหวาดกลัวเหลือเกิน
