ันมาว่ามีหลายๆคนพยายามจะเข้าไปในนั้นกัน แต่ผลที่ออกมาคือพวกเขาขุดได้แค่ครึ่งทางเท่านั้นแล้วก็มีอาเพศภัยเกิดขึ้น
โจวเหวินใช้พลังของสดับวานรตามหารอบๆโดยละเอียด จนกระทั้งดวงดีไปเห็นข้างใต้ของหินที่โดนทับอยู่ใต้ดิน ในที่สุดโจวเหวินก็เจอรูปสลักรูปมือแล้ว
โจวเหวินดีใจมาก เขาปัดฝุ่นรูปสลักรูปมือแล้วใช้โทรศัพท์ถ่ายเพื่อเข้าไปหน้าโหลดเกมส์ทันที
หลังจากที่รอไปซักพัก เกมส์ก็ดาวโหลดเสร็จสมบูรณ์ เกมส์นี้จะกลายเป็นเกมส์ที่สำคัญสำหรับโจวเหวินเกมส์นึงเลยก็ได้
หลังจากที่โหลดเกมส์แล้วโจวเหวินก็พบว่าความเร็วในการโหลดเกมส์นั้นมันไม่ได้เกี่ยวกับขนาดของแผนที่เกมส์ แต่มันเกี่ยวกับพลังและคำสาปภายในเกมส์นั้นๆมากกว่า
ตอนนี้ภารกิจของเขาเสร็จแล้ว เขาได้เกมส์มาแล้ว เพื่อที่จะไม่ไปชนเข้ากับหลิวหยุนกับผู้วิเศษจิงเต้าโจวเหวินเลยตั้งใจจะออกจากที่นี้แล้วเดินทางต่อ
แต่ใครมันจะไปคิดละว่าเขาเดินอยู่ๆเขาก็เจอเข้ากับหลิวหยุนกำลังยืนพิงต้นไม้อยู่ข้างๆถนนมองเขาด้วยรอยยิ้ม
“อ้าว ว่าไงละเจ้ารุ่นน้อง ไม่เจอกันนานเลยนะ ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะมาเจอกันอีกที่นี้หน่ะ”หลิวหยุนพูดแล้วยิ้ม
“ไอ้หมอนี้มันเห็นฉันตั้งแต่แรกแล้วนี่หว่า”โจวเหวินรู้ได้ทันที ก่อนจะมองหลิวหยุนแล้วพูด “อ้าวรุ่นพี่ มาหาฉันถึงที่แบบนี้อยากจะรับเลี้ยงดูหยาเอ๋อขึ้นมาแล้วเหรอ”
ตอนที่หลิวหยุนได้ยินชื่อหยาเอ๋อ เขาก็อดผงะไม่ได้ เขามองหยาเอ๋อในมือของโจวเหวินแล้วส่ายหัว
