กลืนกินของมีค่า
โจวเหวินตอนนี้สวมผ้าคลุมล่องหนอยู่ ถึงเขาจะไม่ได้ใช้ล่องหนสมบูรณ์แต่ยังไงเขาก็ล่องหนอยู่แน่ๆ การที่เทพคางคกจะมองตรงมาทางเขาได้นั้นแปลว่ามันต้องเห็นเขาจริงๆ
เทพคางคกมองมาทางโจวเหวินก่อนจะเปิดปากแล้วร้องเสียงแปลกๆออกมา
โจวเหวินตกใจจึงรีบถอยมาตั้งหลักแล้วชักดาบออกมาทันทีเตรียมโจมตีถ้าจำเป็น
โจวเหวินไม่ได้รู้สึกถึงคำสาปหรือพลังอะไรที่พุ่งออกมาจากวัด แต่เขารู้สึกได้ว่ากระเป๋ากางเกงของเขามันกระตุกเล้กน้อย จากนั้นก็นิ่งไป
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ” โจวเหวินสังสน เขารู้ดีว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ เขาจึงเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋า แต่แล้วหน้าของเขาก็เปลี่ยนสีทันที
จริงๆแล้วในกระเป๋ากางเกงของเขานั้นมีเงินสำรองของเขาอยู่ถึงมันจะไม่ได้เยอะแต่ก็มี100กว่าๆ โจวเหวินเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินเช่นขึ้นรถหรือซื้อของใช้จำเป็น แต่เงินนั้นมันหายไปแล้ว หายไปแบบไร้ร่องรอยเลยด้วย
“เทพภูเขานั้นมันบ้าอะไรวะเนี่ย ทำแบบนี้ได้ไงกัน”ตอนที่โจวเหวินกำลังตกใจนั้นเอง เทพคางคกก็ร้องขึ้นมาอีกครั้ง
โจวเหวินพุ่งตัวถอยออกมาทันที เขายังไม่รู้ว่าพลังของเทพคางคก คืออะไรกันแน่ เขาเลยตั้งใจจะออกห่างให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้เพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายที่อาจจะตามมา
แต่มันสายเกินไปแล้ว เพราะทันทีที่เสียงร้องนั้นดังมาถึงหูของโจวเหวิน เขาก็รู้สึกได้เลยว่าข้อมือของเขามันเบาๆขึ้น กำไรข้อมือของเขามันหายไปแล้ว
“ชิบหายละ”โจวเหวิ
