อุ้มหยาเอ๋อมาด้วย เจ้าหน้าที่ทหารเลยยอมให้โจวเหวินผ่านเข้ามาได้
“โลกนี้มันโหดร้ายครับ ครอบครัวของเธอเสียไปแล้ว ผมเก็บเธอมาได้แล้วจะพาเธอกลับมหาลัยครับ”โจวเหวินพูด
ทหารเริ่มสงสาร บรรยากาศผ่อนคลายลงมากแล้ว
“โลกมันก็แบบนี้ละนะ”เจ้าหน้าที่ถอนหายใจแล้วหลีกทางให้
ถนนบนภูเขานั้นพังระเนระนาด คาดการณ์ว่ามีภูเขาพังนับ100เมตร เจ้าหน้าที่ระดับมหากาพย์ใช้สัตว์อสูรบินได้ค่อยๆเคลื่อนย้ายสัมภาระและรถข้ามไปทีละคัน แต่ถึงอย่างนั้น สัตว์อสูรบินได้ที่ยกของหนักๆได้นั้นมีแค่3ตัวเท่านั้น ทำให้ความเร็วในการขนส่งนั้นช้ามากๆ โจวเหวินมองถนนที่ถูกตัดขาดแล้วขมวดคิ้ว
ถนนบนภูเขานั้นถล่มลงมาแบบยับเยิน แถมยังมีร่องรอยของอะไรบางอย่างขนาดใหญ่บนภูเขาอีกด้วย โจวเหวินยมองมันซักพักแล้วพบว่ามันไม่เหมือนกับการที่หินถล่มตามธรรมชาติเท่าไรเลยมันไม่ได้เหมือนกับอะไรบางอย่างใหญ่ๆมาชนด้วย แต่มันเหมือนกับอะไรบางอย่างมากินภูเขาไปซะมากกว่า