นี้เกิดขึ้นเมื่อตระกูลฉางหมดหนทางของจริงแล้ว
“ถ้าเกิดจบงานประมูลเมื่อไร ฉันจะให้หยูฉีกลับลั่วหยางไปพร้อมนายเลย ถ้าตระกูลฉางผ่านสถานการณ์นี้ไปได้เมื่อไร ฉันจะไปรับเธอกลับเอง”ฉางชุนชิวพูด
โจวเหวินรู้สึกได้ว่าโอกาสเข้ามาถึงแล้วเขาเลยมองหน้าฉางชุนชิวแล้วพูด “ถึงฉันจะไม่ได้รู้เรื่องสุสานมารเยอะ แต่ฉันมีความสามารถพิเศษบางอย่างที่พอจะช่วยเรื่องนี้ได้นะ เพราะงั้น ให้ฉันลองเข้าไปสำรวจข้างในหน่อยได้ไหม”
“การที่นายมาช่วยตระกูลฉางของเราก็ดีใจมากแล้ว แต่สุสานนั้นเป็นพื้นที่ที่อันตรายมากๆนะ คนที่เข้าไปในนั้นอาจจะกระโดดลงไปในสุสานได้โดยไม่รู้ตัว ฉันเกรงว่า…”ฉางชุนชิวไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ความหมายของเขาชัดเจน
“ฉันเคยไปที่สุสานมารมาก่อนแล้ว ถ้ามันมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นแล้วฉันหนีไม่ได้ ก็ขอให้รู้ไว้ว่าฉันทำตัวเอง พวกนายไม่ผิดอะไรหรอก”โจวเหวินพูดความจริง
เพราะเอาจริงๆแล้วการสำรวจที่โจวเหวินว่านั้นเป็นแค่ข้ออ้าง เขาแค่อยากถ่ายรูปสลักรูปมือแล้วโหลดเกมส์มาเท่านั้น แต่หลังจากที่โจวเหวินโหลดเกมส์เสร็จแล้ว เขาก็สามารถเข้าสุสานมารในเกมส์ได้ แล้วก็อาจจะแก้ปัญหาของตระกูลฉางได้อีกด้วย
“แล้วจะไปเมื่อไรละ”ฉางชุนชิวถาม
“เร็วเท่าไรยิ่งดี เรื่องนี้รอไม่ได้”โจวเหวินพูด
“ถ้าเป็นงั้นเราไปกันเลยเถอะ”ฉางชุนชิวพาโจวเหวินขึ้นนกกระเรียนอีกครั้ง
โจวเหวินแอบดีใจ รอบนี้เขาจะได้เข้าใกล้สุสานมารแล้วถ่ายรูปสลักรูปมือซักที ตอนที่เขาไป
