พิ่มเติม แต่ดูเหมือนว่าเขาจะหาตัวหลิวหยุนไม่เจออีกแล้ว เขาเลยเข้าไปหาในเน็ตเพื่อดูข้อมูลด้วยตัวเอง หลังจากที่หามาได้วักพัก โจวเหวินก็เจอ “นี้มันสร้อยคอที่ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยโบราณก่อนหน้าที่จะมีพายุต่างมิตินี่ แปลกแหะ สัตว์อสูรมีตั้งแต่สมัยนั้นเลยเหรอ”
โจวเหวินคิดแล้วถาม หยาเอ๋อ “เธอควบคุมแมลงข้างในนี้ได้ไหม”โจวเหวินถถามหยาเอ๋อ
หยาเอ๋อพยักหน้า เอาจริงๆแล้ว ที่หลิวหยุนดวงซวยมาตลอดทั้งวันนั้นจริงๆแล้วเป็นเพราะสร้อยคอนี้มากกว่า
“ถ้างั้นเธอเก็บไว้เองเถอะ เผื่อว่าถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาในอนาคตจะได้ปกป้องตัวเองได้ไง”โจวเหวินคืนสร้อยให้หยาเอ๋อ
แต่หยาเอ๋อส่ายหัว แล้วพูด “ให้นาย เลี้ยงฉัน อย่า ทิ้งฉัน…ไปไหนอีก…”
พอโจวเหวินได้ยินแบบนั้น เขาก็คิดขึ้นมาได้ทันทีว่าจริงๆแล้วหยาเอ๋อเป็นคนๆหนึ่ง เธอไม่ใช่สิ่งของหรือสัตว์อสูร เธอมีความคิดและความรู้สึก การที่เขาทิ้งหยาเอ๋อไว้แบบนั้นมันทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคง
โจวเหวินหยิบสร้อยคอขึ้นมาแล้วสวมให้หยาเอ๋อ เขาแตะหัวของหยาเอ๋อก่อนจะพูด “ฉันเป็นคนตั้งชื่อให้กับเธอนะ รู้ไหมว่าคนที่ตั้งชื่อให้ใครซักคนนึงได้ คนนั้นต้องเป็นอะไร”
หยาเอ๋อส่ายหัว เธอยังไม่เข้าใจเรื่องนี้
โจวเหวินพูด “มีแค่ญาติเท่านั้นแหล่ะที่จะตั้งชื่อเด็กในครอบครัวได้ ชื่อของเธอ ฉันเป็นคนตั้งใจให้เอง เธอเป็นเหมือนญาติ เหมือนน้องสาวของฉันมากกว่า เพราะงั้น ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะทิ้งเธอไปไหนอีกนะ เรื
