่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอนเข้าใจไหม”
หยาเอ๋อมองโจวเหวินแล้วส่ายหัวเธอดูจะไม่เข้าใจคำพูดพวกนั้นเท่าไร
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวต่อไปเธอก็จะเข้าใจเอง ฉันไม่ต้องการอะไรจากเธอหรอก แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะเลี้ยงดูเธอ ฉันจะอยู่กับเธอ สุขกับเธอและเศร้าไปพร้อมเธอนะ…”โจวเหวินพยายามจะคิดหาทางให้หยาเอ๋อเข้าใจ แต่เขาเองก็เป็นคนที่EQต่ำทำให้เขาเองก็ลำบากเหมือนกันในการรีดประโยคออกมาพูดได้
และเพราะสร้อยคอนี้มันดูดึงดูดสายตาเกินไป โจวเหวินเองก็ไม่ใช่คนชอบของเก่าด้วยเขาเลยแยกชิ้นส่วนของสร้อยออกมา ภายนอกของสร้อยนั้นเป็นของประดับตกแต่งมากมาย มีเพียงแค่ทับทิมขนาดใหญ่และใจกลางของมันเท่านั้นที่เป็นแมลงหัวใจทับทิม โจวเหวินเอาทับทิมนั้นติดกับสร้อยแล้วห้อยคอของหยาเอ๋อไว้ ส่วนเครื่องประดับอย่างอื่นไม่จำเป็นก็เก็บไว้แยกกันเพื่อป้องกันปัญหาที่ไม่จำเป็น
ด้วยความที่ว่าโจวเหวินสังเกตได้ถึงสภาพทางจิตใจของหยาเอ๋อที่ผิดปรกติไป โจวเหวินเลยงุ่นง่านพยายามอยากจะทำให้หยาเอ๋อรู้สึกดีขึ้นแต่เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี
เดิมทีโจวเหวินเป็นคนที่เลี้ยงดูตัวเองมาตั้งแต่เด็กเขาเลยไม่รู้ว่าความรักจากพ่อแม่มันเป็นยังไงหรือการขาดความรักมันเป็นยังไง เขายิ่งไม่รู้เลยด้วยว่าจะดูแลคนอื่นให้ดีได้ยังไง
โจวเหวินเลยพยายามใช้เวลาอยู่กับหยาเอ๋อให้ได้มากที่สุด พาหยาเอ๋อไปเดินเล่น ไปซื้อของกินอร่อยๆ ไปซื้อของเล่น แต่โจวเหวินเองก็ไม่รู้ว่าเด็กผู
