มารแล้ง
รูปสลักใบหน้าที่อยู่ตรงหินนั้นเป็นใบหน้าของคนเต็มๆหลับตา ไม่เหมือนกับใบหน้าหินอื่นๆ เพราะใบหน้าบนหินนั้น มันให้ความรู้สึกสุดชื่นและมีชีวิตแบบที่หน้ากากหินปรกติไม่มี เหมือนกับว่ามันสามารถลืมตาและตื่นขึ้นมามีชีวิตได้ตลอดเวลา
ทุกคนจ้องมองใบหน้าบนหินนั้นด้วยความตึงเครียด และทันใดนั้นก็มีจู่ๆก็มีคนกระโดดจากแท่นหิน ลงไปที่พื้น
ที่พื้นนั้นมันเต็มไปด้วยหินเวทมนตร์เต็มไปหมด ทันทีที่ขาแตะถึงพื้นแล้ว เท้าของเขาก็กลายเป็นหินเวทมนตร์ในทันที พร้อมๆกับน่องที่กลายเป็นหิน และอีก2วินาทีต่อมา ขาทั้งขาของเขาก็กลายเป็นหินเวทมนตร์
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากซะจนมีแค่ฉางชุนชิวคนเดียวที่ตอบสนองทัน เขาใช้สันมือฟันเข้าที่ขาของชายคนนั้นเหมือนดาบ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นมือมาจับแล้วกระชากชายคนนั้นกลับขึ้นแท่นหิน
ชายคนนั้นเหมือนจะพึ่งรู้สึกตัวแล้วกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วกุมขาที่เลือดไหลโชก
“ห้ามเลือดให้เขาซะ”ฉางชุนชิวออกคำสั่งแต่เขายังคงจ้องมองขาของคนๆนั้นที่ยังคงติดอยู่กับพื้น
ขานั้นแข็งกลายเป็นหินเวทมนตร์ และดูไม่ต่างอะไรจากหินเวทมนตร์แม้แต่น้อย
ถึงแม้ว่าโจวเหวินอยากจะถามอยู่หรอกว่าที่นี้มันเกิดอะไรขี้น แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาจะมาถามแล้ว เขาใช้สดับวานรฟังไปรอบๆสุสานและหินเวทมนตร์เหล่านั้น เต่เขาก็พบว่ามีพลังงานบางอย่างไหลวนเวียนอยู่ในหินเวทมนตร์ แล้วก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกเลย
“โจวเหวินกลับไปก่อนเถอะ
