ยวเสียขึ้นมาเลย ถ้าเบม่อนยังกินอยู่แบบนี้ อีกแค่4-5วันมันคงจะกินผลึกหมดคลังแน่ๆ แต่แล้วหลังจากนั้นละจะทำยังไง
ฉางเสี่ยวจู่ๆก็คิดว่าบางทีนี้อาจจะเป็นแผนการร้านของโจวเหวินก็ได้ โจวเหวินบอกมาว่า ให้เขาเลี้ยงดูให้อาหารมันอย่างน้อยก็จนกว่าที่เขาจะออกจากภูเขาหลงหู แต่นั้นมันก็อีกตั้งเดือนกว่า แล้วฉางเสี่ยวจะเอาผลึกเอาแร่เงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหนกัน
“ไม่ซิ ถ้าเบม่อนกินเยอะขนาดนี้ ทำไมโจวเหวินถึงยังเลี้ยงดูมันอยู่ได้ละ ขนาดฉันยังเลี้ยงมันไม่ไหวเลย โจวเหวินก็ต้องไม่ไหวหนักกว่าเดิมซิ”ฉางเสี่ยวรู้สึกได้ว่าโจวเหวินต้องมีวิธีการบางอย่างที่ทำให้เบม่อนไม่จำเป็นต้องกินแน่ๆ ตัวอย่างเช่นการให้เบม่อนหลับเพื่อลดการใช้พลังงานของมัน
แต่ฉางเสี่ยวไม่รู้ว่าวิธีนั้นมันคืออะไรเขาเลยบากหน้าไปถามพี่ฉางชุนชิว
หลังจากที่ได้ยินฉางเสี่ยวเล่าแล้ว ฉางชุนชิวก็ส่ายหน้า “แล้วฉันจะทำอะไรได้ละเนี่ย ไปขอโทษเขาแล้วคืนเบม่อนให้โจวเหวินไปเถอะ ไม่งั้นเราก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว นายเองก็คงเลี้ยงมันถึงเดือนไม่ไหวถูกไหม ฉันเองก็คงให้นายยืมผลึกเอาไปให้มันกินไม่ได้หรอก”
“ฉันหมายถึงว่ามันพอจะมีวิธีการไหนที่ทำให้เบม่อนไม่หิวแล้วกินตลอดเวลาบ้างไหม ไม่งั้นไม่ว่าใครก็ไม่น่าจะแบกรับค่าอาหารแบบนั้นได้หรอกนะ โจวเหวินเองก็คงไม่ได้ให้อาหารมันแบบนี้ทุกวันหรอก พี่พอจะหาทางให้หน่อยได้ไหม”ฉางเสี่ยวกลัวเสียหน้าเลยไม่กล้าไปหาโจวเหวินตรงๆ
“ฉันช่วยไม่ได้ห
