รอก ไปถามโจวเหวินซะซิ”ฉางชุนชิวพูดตรงๆ
แม้แต่ฉางชุนชิวยังช่วยอะไรไม่ได้ฉางเสี่ยวเองก็หมดหนทางเหมือนกัน แต่จะให้เขาไปขอโทษโจวเหวินก็คงไม่ได้ ศักดิ์ศรีของเขามันค้ำคออยู่
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าโจวเหวินมันจะสามารถเลี้ยงเบม่อนที่กินจุขนาดนี้ได้ มันต้องมีทางซักทางซิวะ”ฉางเสี่ยวไม่ยอมแพ้พาเบม่อนกลับไปหาทางต่อ
แต่ถึงอย่างนั้นความหิวของเบม่อนนั้นมันไม่ใช่ความหิวแบบที่ทนกันได้ หิวแล้วมันต้องได้กิน และมันก็คงไม่กินแค่เค้กก้อนเดียวแน่ๆ
ฉางเสี่ยวลองคิดหาทางหลากหลายวิธี แม้กระทั้งการสะกดจิตให้เบม่อนหลับก็ลองแล้วแต่มันก็ไร้ผล เพราะถึงแม้จะหลับได้แต่กระเพาะและความหิวของเบม่อนก็ทำงานตลอดเวลา ตราบใดที่อาการหิวยังอยู่โจวเหวินก็จะรู้สึกได้แน่ๆ
ฉางเสี่ยวไม่อยากเสียเบม่อนไป เขาเลยเอาอาหารมาป้อนเบม่อนทุกครั้งที่เบม่อนรู้สึกหิว แต่พอผ่านไปได้เพียงไม่กี่วัน ผลึกและไข่สัตว์อสูรทั้งหมดก็หมดลงจากคลังของเขา หลังจากนั้นเขาก็ทำได้แค่หยิบยืมของชาวบ้านเท่านั้น
ฉางเสี่ยวนั้นยังไงก็เป็นมนุษย์ ศักดิ์ศรีของเขามันทำให้เขาต้องแบกหน้าไปขอผลึกจากคนอื่น เขายอมทุบหม้อข้าวหม้อแกงตัวเองทั้งหมด ยังดีเสียกว่าที่จะส่งเบม่อนกลับไปตอนนี้
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังไม่พอ ฉางเสี่ยวเลยรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง ถ้าเขารู้ว่าเบม่อนกินเยอะขนาดนี้เขาก็คงไม่สัญญากับโจวเหวินให้เสียหน้าหรอก
ถึงตอนนี้เบม่อนมาอยู่กับเขาแล้ว แต่เขากลับรักษา
