อะไรมันไว้ไม่ได้เลย
“สัตว์อสูรบ้าอะไรวะเนี่ย นี่มันหลุมดูดตังชัดๆ ไอ้โจวเหวินบ้านั้นมันเลี้ยงสัตว์อสูรเวรนี้ให้เป็นระดับเร้นลับได้ไงกัน”ฉางเสี่ยวรู้สึกเครียด
ถึงแม้ว่าโจวเหวินจะมีวิธีที่ทำให้เบม่อนไม่หิวระหว่างวันได้ แต่การที่จะพัฒนามันให้เป็นระดับเร้นลับนั้น เบม่อนก็ยังจำเป็นต้องกินอย่างมหาศาลอยู่ดี เขารู้ได้เลยว่าโจวเหวินนั้นลงทุนกับเบม่อนไปมากแค่ไหนกัน
…
ระหว่างนั้นโจวเหวินก็อาศัยอยู่ในตำหนักเทียนฉีไปเรื่อยๆ ตอนเช้าเขาออกไปเดินเล่นในเมือง เหตุผลหลักๆก็เพื่อที่จะให้หลิวหยุนหาเขาเจอ แต่โชคไม่ดีเลย ที่จนถึงป่านนี้หลิวหยุนก็ยังไม่มา ทำให้โจวเหวินแอบห่วงนิดหน่อยว่าหลิวหยุนจะโดนหยาเอ๋อฆ่าตายไปแล้ว
ตอนที่เขากลับมายังตำหนักเทียนฉีตอนกลางคืนนั้น เขาก็พบว่าฉางชุนชิวนั่งรอเขาอยู่ที่สวน ตรงจุดที่เขาจะต้องผ่าน เหมือนกับว่ามารอเขาอยู่ยังไงอย่างงั้น
“มารอฉันอยู่เหรอ”โจวเหวินถามฉางชุนชิวที่ลุกขึ้นแล้วเดินตรงมา
ฉางชุนชิวยื่นกล่องไม้เล็กๆให้โจวเหวิน “นี้เครื่องรางที่ฉันบอกก่อนหน้านี้”
“ฉันสัญญากับฉางเสี่ยวแล้วว่าจะให้ยืมเบม่อนฟรีๆ นายไม่ต้องให้ฉันก็ได้”โจวเหวินพูด
ฉางชุนชิวพูดพร้อมรอยยิ้ม “เรื่องนั้นฉางเสี่ยวผิดเอง ฉันต้องขอโทษแทนน้องฉันด้วยนะ ถือซะว่าเป็นสิ่งของแทนคำขอโทษไง จะได้ไหม”
“ถ้านายมาพูดถึงขนาดนี้จะให้ฉันไม่รับมันก็จะหักน้ำใจกันเกินไปซินะ งั้นฉันรับมันไว้ละกัน แล้วเดี๋ยวฉันจะเรียกเบม่อน
