ี่ยวตื่นเต้นดีใจพาเบม่อนกลับไปมาก แต่ในใจของเขาก็แอบสงสาร
เบม่อนนั้นแข็งแกร่งมากก็จริงและอาจจะแกร่งขึ้นกว่านี้ได้อีกในอนาคต คนอื่นอาจจะมองเห็นแค่ความเก่งของมัน แต่ไม่มีใครเคยรู้เลยว่ามันกินจุขนาดไหนในแต่ละวัน
ถ้าโจวเหวินไม่ได้มีเหมืองแร่เงินไม่จำกัดละก็ ป่านนี้เบม่อนหิวตายไปนานแล้ว โจวเหวินรู้ดีว่ามันกินเยอะขนาดไหน และค่ากินของมันจะมากมายขนาดไหนในความเป็นจริง คนปรกติไม่มีทางรับค่ากินของมันไหวแน่ๆ
ในเมื่อฉางเสี่ยวดูอยากได้ขนาดนั้น โจวเหวินเลยไม่จำเป็นต้องไปขัดใจเขา
ฉางเสี่ยวกลับมาที่ตำหนักพร้อมกับเบม่อน ตราบใดที่ยังสามารถเลี้ยงเบม่อนให้อิ่มได้ ก็สามารถเอาไปใช้ได้ฟรีๆ อะไรมันจะดีขนาดนี้
ฉางเสี่ยวนั้นคิดในใจ “ถ้าโจวเหวินมันนึกเปลี่ยนใจอยากจะขอกลับคืนละก็ ฉันไม่ไว้หน้าจริงๆด้วย ตกลงกันไว้เองเเบบนี้ ขอเเค่ฉันให้อาหารมันได้เรื่อยๆมันก็จะเป็นของฉันตลอดไป”
“ฉางเสี่ยว เกิดเรื่องอะไรขึ้นหน่ะ” ฉางชุนชิวถามฉางเสี่ยวอย่างสงสัยตอนที่เขากำลังพาเบม่อนกลับมา
ฉางเสี่ยวตอบ ด้วยรอยยิ้มเยาะ “ไอ้เจ้าเด็กโจวเหวินนั้นมันพลาดละพี่ เขาให้เรายืมเบม่อนมาฟรีๆโดยที่เราไม่ต้องให้ของอะไรมันแล้ว”
ฉางชุนชิวแอบคิด แล้วมองเบม่อนที่ตัวสูง4เมตร “ฉันไม่คิดว่ามันจะง่ายแบบนั้นนะ โจวเหวินนั้นก็ไม่น่าใช่คนหน้าบางที่รู้สึกผิดอะไรแบบนั้นด้วย ถึงขนาดให้เบม่อนเรามาใช้ฟรีๆเลยเหรอ”
“ก็เบม่อนอยู่นี้ไงพี่ ถ้าเขาคิดผิดแล้วมาขอคืนละก
