ยาทิพย์
ตอนแรกโจวเหวินคิดไว้ว่าเรื่องที่ตระกูลฉางจะให้เขาทำนั้นต้องเป็นเรื่องที่อันตรายมากๆ แต่ใครมันจะไปคิดละว่าหลังจากที่ฟังทั้งหมดแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องสู้อะไรทั้งนั้นเลย เพราะหลักๆแล้วที่เขาต้องใช้คือใช้แค่เบม่อนอย่างเดียวเท่านั้น
ที่ตรงทางเข้าของสุสานมารนั้น มันมีหินเวทมนตร์เรืองแสงได้อยู่ ไม่ว่าหินเวทมนตร์นั้นจะไปส่องแสงที่ไหน สิ่งมีชีวิตต่างมิติที่อยู่ในสุสานมารนั้นก็สามารถไปถึงที่นั้นได้ ซึ่งก็เท่ากับว่ามันสามารถหลุดจองจำออกมาได้ตลอดเวลา
แถมหินเวทมนตร์ที่ว่านั้นยังจัดการได้ยากมากด้วย เพราะเราไม่สามารถทำลายมันได้ และย้ายมันไปที่อื่นก็ไม่ได้ เพราะถึงแม้ว่าหินเวทมนตร์นั้นจะโดนทำลายจนเป็นผุยผง แต่ก็ยังสามารถส่องแสงได้อยู่ดี
ยิ่งทำลายหินเวทมนตร์นั้นเท่าไรก็ยิ่งเป็นการเพิ่มพื้นที่ให้กับหินนั้นด้วยซ้ำ
หินเวทมนตร์นั้นจริงๆแล้วไม่ได้เป็นอันตรายอะไรหรอก แต่ทุกๆที่ ที่มันอยู่นั้นจะมีสัตว์อสูรที่มาจากสุสารมารตามไปด้วยเสมอ
ซึ่งแน่นอนว่าจริงๆแล้วปัญหานี้โจวเหวินไม่ได้รับผลอะไรด้วยเลย เพราะเขาไม่ใช่ตระกูลฉาง แถมฉางชุนชิวเองก็ไม่ได้พูดปัญหาอะไรเกี่ยวกับสุสานมารให้เขาฟังมากนัก เขาแค่อยากจะให้โจวเหวินควบคุมเบม่อนไปกินหินเวทมนตร์นั้นให้หน่อยแค่นั้นเอง
“เรื่องนั้นมันก็ได้อยู่หรอก ฉันเองก็ตกลงด้วย แต่ฉันต้องดูด้วยนะว่าเบม่อนมันจะกินหรือไม่กิน ถ้าไม่กินฉันก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกันนะ”โจวเหวินพูด
“ได
