้ซิ ได้อยู่แล้ว ฉันกลัวว่าหินเวทมนตร์นั้นมันอาจจะมีเยอะเกินจนเบม่อนกินไม่หมดเนี่ยซิ”ฉางชุนชิวพูด พอได้ยินโจวเหวินตอบตกลงแล้วเขาก็โล่งใจ
โจวเหวินเองก็ไม่ได้กังวลอะไรเรื่องพวกนี้ เพราะเขาเคยเห็นเบม่อนกินมาแล้ว เขาลูกเล็กๆเบม่อนก็กินไหว
ทั้งคู่คุยกันต่ออีกซักพักก่อนที่ฉางหยูฉีจะเดินลงมา แล้วพอเห็นโจวเหวิน นางก็ดีใจไม่น้อยเลย เพราะยังไงเธอเองก็ไม่ค่อยมีเพื่อนอยู่แล้ว เอาจริงๆถ้าเป็นคนอื่นอยากจะมาเจอเธอละก็คงไม่มีทางได้เจอแน่ๆ เพราะพวกเขาจะไม่มีทางได้มากเหยียบที่ตำหนักเทียนฉีแน่นอน ดูอย่างเมซซิสที่เป็นตัวแทนของตระกูลเคปยังโดนจับแยกไปอยู่ที่อื่นเลยไม่ใช่ตำหนักนี้
“ภูขาหลงหูเป็นที่ๆน่าสนใจนะ เดี๋ยวให้น้องหยูฉีพานายไปดูรอบๆละกัน”ฉางชุนชิวพูดก่อนจะจากไป
ฉางหยูฉีพาโจวเหวินออกมานอกตำหนักแล้วพูด “ฉันรู้แหล่ะว่านายเคยไปพื้นที่ต่างมิติตั้งเยอะแยะมากแล้ว แต่สิ่งมีชีวิตต่างมิติของที่นี้ฉันรับรองเลยว่านายไม่เคยเห็นที่ไหนแน่นอน”
“สิ่งมีชีวิตต่างมิติอะไรกัน”โจวเหวินถามอย่างสงสัย
“เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เองละหน่า”ฉางหยูฉีทำหน้าตาลึกลับแล้วไม่อธิบายอะไรต่อ
เธอพาโจวเหวินขึ้นเรือเล็กแล้วออกจากฝั่งไปตามแม่น้ำ ทัศนียภาพ2ข้างทางนั้นเหมือนกับสวนสวรรค์ ไม่มีสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่ดุร้ายเลยแม้แต่น้อย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตระกูลฉางถึงอยู่ที่นี้ได้
ถ้าเกิดมีสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่ดุร้ายอยู่แถวนี้ ตระกูลฉางคงจะอยู่เป็นสุข
