ไม่ได้แน่ๆ
หลังจากเดินทางทางเรือเสร็จแล้ว โจวเหวินก็เห็นก้อนหินขนาดใหญ่ที่เหมือนกับภูเขาที่แยกตัวออกอยู่ระหว่างภูเขาสูงด้านหลังกับแม่น้ำที่อยู่เบื่องหน้า
“สิ่งมีชีวิตต่างมิติอยู่ในนั้นละ”ฉางหยูฉีชี้ไปที่ก้อนหินที่เหมือนเนินเขานั้น
“อย่าบอกนะว่าสิ่งมีชีวิตต่างมิติคือเนินเขานั้นน่ะ”โจวเหวินสงสัย
“รอดูละกัน”ฉางหยูฉีพูดแล้วอัญเชิญธนูออกมา ก่อนจะง้างคันธนูแล้วยิงออกไปที่เนินเขานั้น
ทันทีที่ธนูพุ่งเข้าใส่ภูเขานั้นเอง จู่ๆก็มีแสงสีแดงจากเนินเขานั้นจู่ๆก็โพยพุ่งออกมาจากภูเขาแล้วยิงเข้าใส่ลูกธนูนั้นทันที
ลูกธนูนั้นวนรอบภูเขารอบนึงก่อนจะพุ่งกลับมาหาทางโจวเหวิน
“ยาทิพย์แห่งภูเขาต้านหลูนั้นไม่มีที่ไหนเหมือน สีแดงคือระดับตำนาน สีทองคือระดับมหากาพย์ ถ้าเกิดเจอยาที่มีรวดลายของมังกรกับเสืออยู่บนนั้น นั้นคือระดับเร้นลับ แต่มันหายากมาก”ฉางหยูฉีหยิบลูกธนูแล้วจับยาสีแดงนั้นในมือ มันพยายามจะดิ้นแต่ไม่หลุด
แต่ฉางหยูฉีนั้นไม่ได้คิดจะฆ่ามัน เธอแตะมันด้วยมือเบาๆ ก่อนที่ยานั้นจะสงบลงแล้วเชื่องลงอยู่ในมือของเธอ เหมือนกับว่าถึงฉางหยูฉีจะปล่อยมือมันก็จะไม่หนีไป
“แล้วยาพวกนี้ไว้ใช้ทำอะไรละรักษาอะไรได้เหรอ”โจวเหวินถามอย่างสงสัย
“ยาบางตัวก็มีฤทธิ์รักษา บางตัวก็มีผลที่ต่างกันออกไป อย่างเช่น บางตัวใช้ล้างพิษ บางตัวใช้สมานแผล บางตัวเป็นพิษก็ยังมีเลย” ฉางหยูฉีชี้ไปที่เนินเขานั้นก่อนจะพูด “นายจะลองดูบ้างก็ได้นะ นายอาจ
