อย่าทำอะไรเลย
“หยาเอ๋อ อย่าบอกว่าฉันไม่สอนเลยนะ ชีวิตของคนเราหน่ะ มันมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้นละ เพราะงั้นการใช้ชีวิตเนี่ยละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เราต้องให้คุณค่ากับชีวิตตัวเองมากๆ ไม่งั้นก็จะเกิดมาสูญเปล่า ถึงแม้ว่าเมืองนี้จะเป็นแค่เมืองเล็กๆไม่ได้เด่นอะไร แต่ที่นี้มีอาหารแปดอย่างที่ไม่เหมือนใครและหากินที่อื่นที่ไหนได้ยากมากเลย เดี๋ยววันนี้ฉันจะพาเธอไปลองนะ”หลิวหยุนเดินเข้ามาข้างในโรงแรมแห่งหนึ่ง
ที่โรงแรมแห่งนั้นเหมือนกับว่ามีจัดงานอะไรซักอย่าง คนที่งานนั้นไม่มีใครรู้จักหลิวหยุน แต่ที่นั้นมีการจัดวางโต๊ะจีนเตรียมไว้มากกว่า100โต๊ะ คนธรรมดาสามารถเข้าไปนั่งร่วมงานด้วยได้ถ้าเกิดมาไว เพราะงั้น หลิวหยุนจึงได้ไปนั่งโต๊ะในที่สุด
“เดี๋ยวอีกซักพักจะมีอาหารอร่อยๆออกมาให้เธอกินละนะ เธอคงลำบากมากละซิอยู่กับโจวเหวิน คงไม่ได้กินอะไรอร่อยๆแน่ๆ แต่ถ้ามากับฉันมันต่างกันเลยนะ เราจะไปขึ้นเขา ว่ายน้ำทะเล เดินทางไปทั่ว แต่ไม่ว่าจะไปที่ไหนเธอก็จะได้กินแต่ของดีๆ ขอแค่เธอตามฉันมาอย่างเชื่อฟัง ฉันรับรองได้เลยว่าไม่มีอดแน่นอน”หลิวหยุนพูด
คนข้างๆโต๊ะที่ได้ยินหลิวหยุนพูดแบบนั้น ถึงจะไม่รู้จัก แต่ก็ทักขึ้นมา “เห้ย ไอ้หนุ่ม พูดแบบนี้ไปมาหลายที่แล้วจริงๆเรอะ”
“แน่นอนอยู่แล้วซิ อย่าหาว่าโม้เลยนะ แต่ใน4เขตของรัฐบาลกลางเนี่ย ทั้งเมืองเล็กเมืองใหญ่ขอแค่มีชื่อ ฉันก็ไปมาหมดแล้วละ”หลิวหยุนพูดคุยกับคนข้างๆ เขาต้องอยู่ร่ว
