มโต๊ะแบบนี้ไปอีกซักพัก เพราะงั้น การพูดคุยกันจึงเป็นเรื่องปรกติ แต่คนที่มานั่งร่วมโต๊ะทั้งหลายในวันนี้นั้นแต่งตัวกันในชุดดำ สุภาพเหมือนกับว่าเป็นงานศพ แถมไม่ใช่งานศพของคนธรรมดา ยังเป็นงานศพของตระกูลดังในเมืองนี้ เรียกว่าตระกูลเฉิน โดยมี3พี่น้องตระกูลเฉินเป็นเจ้าภาพ พวกเขาเป็นระดับมหากาพย์ที่เรียกได้ว่าเป็นคนใหญ่คนโตของเมืองๆนี้
ไม่นานมานี้ปู่ของตระกูลเฉินพึ่งตายไป ทำให้คนมากหน้าหลายตาจึงเข้ามาในงานนี้
ในตอนที่มีชีวิต คุณปู่นั้นมีเพื่อนฝูงมิตรสหายมากมาย จึงทำให้คนที่มาร่วมงานเยอะมาก โต๊ะที่นั่ง100กว่าโต๊ะนั้นเต็มหมดจนต้องต่อโต๊ะเสริม ส่วนคนที่มีบัตรเชิญนั้นก็จะได้นั่งหน้าๆ
หลังจากที่รอมาซักพักใหญ่ๆ ประธานในพิธีก็ขึ้นมากล่าวบนเวที
“พี่น้อง สหาย และแขกทุกๆท่าน วันนี้เรามาร่วมเป็นสักขีพยานการจากไปอย่างอาลัยของคุณเฉิ……..”
“55555” ประธานพูดด้วยความเสียใจบิ้วมากๆอยู่บนเวที ทำให้ทุกๆคนนั้นนิ่งเงียบ แต่จู่ๆเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นมา
ทันทีที่ได้ยิน ทุกคนก็หันมาที่ต้นเสียงทันที
หลิวหยุนหน้าเจื่อน เขาไม่รู้ว่าจู่ๆเขาถึงขำขึ้นมาได้ เขาไม่ได้อยากขำเลยด้วยซ้ำ เขาพยายามปิดปากแล้วทำหน้าสำนึกผิดที่สุดเท่าที่ทำได้
หัวหน้าตระกูลเฉินส่งสัญญาณให้ประธานพูดต่อ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะไปมีเรื่องกับใคร หรืออย่างน้อยก็รอให้งานนี้จบก่อนแล้วค่อยไปจัดการก็ยังได้
“คุณปู่เฉินของเรานั้น เป็นคนที่จริงใจ ช่วยเหลือทุกคน เป็นผ
