้นวะเนี่ย”หลิวหยุนมองหยาเอ๋อที่ชี้ไปที่ร้านเค้กตรงนั้น แล้วจู่ๆเธอก็พูด “หิว”
“ไอ้เด็กนี้มันอายุเท่าไรวะเนี่ย เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่น่าจะเป็นเพราะเธอนะ หรือว่าฉันโดนคำสาปมาตั้งแต่ตอนอยู่ที่มหาลัยแล้วแต่ฉันไม่รู้กัน”หลิวหยุนคิดกับตัวเอง
แต่มันมาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้คิดอะไรต่อก็เปล่าประโยชน์ หลิวหยุนจึงพาหยาเอ๋อเข้าร้านเค้กหาขนมกิน
หยาเอ๋อมองแผลที่หน้าของหลิวหยุนไปกินเค้กไป หลิวหยุนำก็แตะที่แผลของเขาเบาๆ ก่อนจะพูด “มองอะไรละ คิดว่าฉันสู้ไอ้พวกนั้นไม่ได้เหรอ เหอะ ใช้เค่นิ้วเดียวฉันก็ฆ่ามันได้หมดแล้วเถอะ พวกนั้นสู้ฉันไม่ได้หรอก แต่ฉันเป็นมืออาชีพไง ไม่ใช่ฆาตกร ฉันเลยไม่ทำ โอเคไหม”
หยาเอ๋อก้มหน้ากินเค้กต่อ ไม่รู้ว่าเข้าใจไหม
….
โจวเหวินรู้ดีว่าหลิวหยุนเป็นคนลักพาตัวหยาเอ๋อไป แล้วบังคับให้เขาต้องไปที่ภูเขาหลงหู เขาไม่ได้กังวลว่าหลิวหยุนจะทำอะไรหยาเอ๋อหรอก เขากลัวว่าหลิวหยุนจะตายก่อนมาถึงนี้มากว่า
ยิ่งกว่านั้น ยังไงโจวเหวินก็ต้องมาที่ภูเขาหลงหูนี้อยู่แล้ว เพราะงั้น การมาก่อนเวลาก็ไม่เสียหายอะไร
“หลิวหยุนบอกให้ฉันมาที่ภูเขาหลงหู แสดงว่าเขาเองก็คงคิดอยากจะได้อสูรปฐพีเหมือนกันงั้นเหรอ”โจวเหวินกังวลเล็กน้อย เขาไม่ได้กังวลเรื่องหยาเอ๋อ แต่เขากลัวว่าเขาจะเจอหลิวหยุนอีกทีในสภาพเป็นศพมากกว่า
เพราะเดิมทีหลิวหยุนไม่ได้รู้ที่มาของหยาเอ๋อ และทำกับหยาเอ๋อเหมือนเป็นเด็กคนนึง เขาอาจจะทำอะไรโดยไม่คิดหน้า
