ินไปได้ซักพักหยาเอ๋อก็พูดขึ้นมา
“อ้าวพูดได้เหรอ”หลิวหยุนมองหยาเอ๋อด้วยความตกใจ
แต่หยาเอ๋อไม่พูดอะไรต่อ เธอแค่มองหน้าหลิวหยุน
“โอเค ก็ได้ ถ้าถึงเมืองข้างหน้าเมื่อไรฉันจะพาเธอไปกินนะ”หลิวหยุนควบคุมนกอินทรีให้บินไปจอดที่เมืองใกล้ๆ
หลังจากที่มาถึงเมืองแล้วหลิวหยุนก็อุ้มหยาเอ๋อเดินเข้าเมืองไป
หยาเอ๋อมาหยุดตรงหน้าร้านขายเค้กและขนมหวานแล้วชี้ไปที่ร้าน เหมือนกับจะอยากกินร้านนี้
แต่หลิวหยุนกลับเม้มปาก “เด็กอะไรกินแต่ของไม่มีประโยชน์ทั้งนั้นเลยเธออยากกินนี้มีตังจ่ายรึไง หื้ม…. มานี้มา ฉันจะพาเธอไปกินข้าวฟรี”
หยาเอ๋อเดินตามหลิวหยุนไปต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย ที่นี้เป็นที่ๆหลิวหยุนชอบที่สุด ถึงแม้ว่าหยาเอ๋อจะดูแปลกๆ แต่อย่างน้อยเธอก็ไม่ร้องไห้ทำให้หลิวหยุนต้องกังวล
หลังจากที่เดินมาไม่นาน หลิวหยุนก็พาหยาเอ๋อไปที่โรงแรมใหญ่ๆแห่งหนึ่ง ที่ดูทันสมัยและหน้าอยู่
แต่ที่โรงแรมแห่งนั้นเหมือนกับจะจัดงานอะไรซักอย่างที่ดูอึมครึมและเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เหมือนกับมีใครตายหรืองานศพใครซักคน
