เราะออกมาไม่ได้
“5555 55555 55555”หลิวหยุนหัวเราะออกมา
แต่เขากลับหยุดหัวเราะไม่ได้ แล้วหัวเราะค้างอยู่แบบนั้น
“ฉันน5555555ทำไม5555555เป็นไป55555ได้ไงกัน55555 เกิดเรื่องบ้าอะ5555ไรขึ้นวะ5555”หลิวหยุนหัวเราะไม่หยุด กรามแทบจะค้างแล้วก็ยังหยุดไม่ได้
เขาพยายามอุดปากตัวเอง แต่เขาก็ยังกลั้นขำไม่อยู่
หลังจากนั้นซักพัก หลิวหยุนก็หยุดหัวเราะลง
“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ หรือว่าเจ้าโจวเหวินจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วเลยแอบแฝงคำสาปเอาไว้กับตัวของหยาเอ๋องั้นเหรอ”หลิวหยุนลองเช็คร่างกายของตัวเอง แต่ก็ไม่มีร่องรอยของคำสาปอยู่เลย
“ไม่มีคำสาป หรือว่าฉันดีใจเกินเหตุไปเองวะ”แหวนที่มมือของหลิวหยุนไม่ตอบสนองอะไร ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้
ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เขาโดนโจวเหวินเล่นงานแบบนั้น ทำให้หลิวหยุนต้องไปหาวิธีการมากมายมาป้องกันตัวเองจากคำสาป เขาหาสัตว์อสูรที่แก้คำสาปได้มา แล้วก็ยังไปหาแหวนแก้คำสาปมาอีกด้วย
ถึงแม้ว่าแหวนแก้คำสาปจะไม่ได้แก้คำสาปได้ทุกอย่าง แต่ถ้ามีคำสาปอยู่ในร่างกายของเขา อย่างน้อยแหวนนี้ก็จะตอบสนอง มันเป็นเครื่องมือตรวจจับคำสาปชั้นยอด
แต่ตอนนี้แหวนนั้นกลับไม่ตอบสนอง หมายความว่าหลิวหยุนไม่ได้โดนคำสาปอะไร
เขาตรวจเช็คร่างกายอีกรอบ แล้วพบว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาเองก็ไม่ได้หัวเราะแล้วด้วย
“ดูเหมือนว่าฉันจะแค่ดีใจเกินเหตุไปเองซินะ”หลิวหยุนคิด เขาเองก็เคยเห็นคนที่หยุดหัวเราะไม่ได้เหมือนกัน
“หิว”หลังจากที่บ
