หยุนหนิว
“เด็กคนนี้คือลูกเลี้ยงของโจวเหวินหน่ะ”เทียนเฉียงตงพูดกับหยุนหนิว
หยุนหนิวนั้นเป็นเด็กปี1ที่พึ่งจะเข้ากลุ่มซวนเหวินมาได้ไม่นาน โจวเหวินเลยยังไม่เคยเห็นเขา
“อ้อ ลูกของโจวเหวินผู้โด่งดังคนนั้นนี่เอง นึกว่ารุ่นพี่โจวเหวินเขาจะเอาแต่ฝึกหนักอย่างเดียวซะอีก ที่ไหนได้เรื่องความรักก็ใช่ย่อยนะครับเนี่ย”หยุนหนิวพูด ก่อนจะเดินเข้าไปหาหยาเอ๋อพยายามจะหยิกแก้มของนาง “เด็กอะไรน่ารักน่าชังจัง ชื่ออะไรครับเนี่ย”
หยาเอ๋อกระเถิบถอยหลังออกห่างจากมือของหยุนหนิว
“เด็กมันกลัวหน่ะ อย่าไปแกล้งเลย”ฟางหลัวซีอุ้มหยาเอ๋อแล้วพูดกับหยุนหนิว
“เด็กหน่ะควรจะสดใสนะครับ ถ้าเกิดปล่อยเด็กมาเจอคนเยอะๆเเบบนี้เดี๋ยวอนาคตก็ไม่กลัวเองละครับ”หยุนหนิวพูดก่อนจะเเตะกระเป๋าเสื้อ เเล้วหยิบเอาลูกกวาดออกมา “มานี้มา ลูกกวาดพวกนี้ของดีมากเลยนะ อร่อยสุดๆไปเลย มามะเดี๋ยวลุงให้
หยาเอ๋อมองหน้าหยุนหนิวไม่พูดอะไรพอเห็นหยาเอ๋อไม่ขยับ หยุนหนิวจึงเเกะเปลือกลูกกวาดเเล้วโยนเข้าปากก่อนจะอมเเล้วเคี้ยว “หื้มมมม อาโหร่ยยย หวานหอมมมมากเลยนะ อะ อันนี้ลุงให้เอาไปลองดูซิ”
หยาเอ๋อไม่เอื้อมไปรับ เเต่นังคงมองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“เอ๋เด็กคนนี้มันยังไงกันน้าา?”หยุนหนิวขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเองก็เคยเจอเด็กมาตั้งเยอะเเยะ เเต่เขาไม่เคยเจอเด็กคนไหนเหมือนหยาเอ๋อเลย
เเม้เเต่เด็กบางคนที่ขี้อายหรือไม่ชอบเขาก็อาจจะทำท่าทีไม่กล้าหรือร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว เเต่
