ั้นยังไงนายก็ไม่รอดเเน่ๆ”
มันไม่มีทางอื่นเลยเหรอ?”โจวเหวินผิดหวังเล็กน้อย ถ้าถึงขนาดละมั่ง3ตาบอกว่าไม่มีหวัง เเปลว่าไม่ควรไปเสี่ยงจริงๆ
แต่ใครมันจะไปคิดว่าจู่ๆละมั่งก็หมุนตัวก่อนจะเขียนต่อ “แต่นายโชคดีนะ ที่ฉันพอจะมีเลือดนางเก็บไว้พอดีเลย”
“นายมีเลือดของนางเหรอ ไปเอามาตอนไหนวะเนี่ย”โจวเหวินไม่เชื่อละมั่ง
ผู้พิทักษ์นั้นอยู่ในไม้ตลอดเวลา และไม่ออกมาเลย ละมั่งเองก็ไม่ได้แตะไม้นั้นเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าไปได้เลือดนั้นมาจากไหน
“ฉันไม่ได้ได้มันมาเร็วๆนี้ แต่ฉันได้มันมาตั้งแต่ก่อนหน้าที่จะเกิดสงครามผู้พิทักษ์ครั้งล่าสุดที่ผ่านมาตั่งหาก”ละมั่งเขียนจบก็สบัดขนของตัวเองเล็กน้อย จากนั้นโจวเหวินก็เห็นขวดหินเล็กๆ โผล่ขึ้นมาจากขนหลังคอของมัน
“ตรงนั้นมันมีที่เก็บของด้วยเหรอ”โจวเหวินมองที่คอของละมั่งอย่างตกใจ
เดิมทีแล้วขนของละมั่ง3ตานั้นสั้นมากๆ มีเพียงแค่ขนที่คอเท่านั้นที่ยาวออกมา แต่มันก็ไม่มีทางที่จะเก็บขวดได้แน่ๆ เขาเลยไม่รู้ว่ามันเก็บไว้ได้ไงกัน
โจวเหวินกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบขวดนั้น แต่แล้ว เขาก็โดนละมั่งห้ามเอาไว้ด้วยกีบเท้า
“นายจะเอาเลือดนี้ไปก็ได้ แต่ฉันมีเงื่อนไขอย่างนึง”ละมั่งเขียน
“นายนอนก็นอนบ้านฉัน กินก็กินเงินฉัน ยังจะมีเงื่อนไขอะไรอีกเหรอ”โจวเหวินขมวดคิ้ว
“จะเอาไม่เอา”ละมั่งไม่สนใจที่จะต่อรองอะไรกับโจเวหวิน
“โอเคก็ได้ มีเงื่อนไขอะไรละ”โจวเหวินถามอย่างใจเย็น
“ถ้านายมีความสามารถในอนาคต นา
