้งๆที่เขาไม่ได้มองหน้ากันด้วยซ้ำ
“รู้ได้ไงว่าฉันจะมา”โจวเหวินไม่ได้เปิดประตูเข้าไป เขาพูดกับสัตว์อสูรผมเงินผ่านประตู ซึ่งจริงๆก็ไม่จำเป็นต้องเปิดประตูก็ได้ยังไงก็คุยกันชัดอยู่แล้ว
“ตั้งแต่ข้าแห็นเจ้าครั้งแรก ข้าก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเจ้าคือคนที่หมอนั้นเลือกไว้ เพราะงั้น ยังไงเจ้าก็ต้องมา”สัตว์อสูรผมเงินพูด
“แล้วทำไมถึงได้เลือกฉันละ”โจวเหวินตอนแรกว่าจะไม่ถาม แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดตอบโต้ได้นั้นมันทำให้โจวเหวินเริ่มมีความหวังขึ้นมา ว่าเขาจะได้รับข้อมูลอะไรบางอย่างกลับมา
โจวเหวินเลยถามไปว่าทำไมถึงได้เลือกเขา อีกฝ่ายนั้นพูดตอบโจวเหวินทุกคำ บางทีเขาอาจจะได้ข้อมูลสำคัญมาซึ่งเอาไปต่อ
“เพราะว่าเจ้าฉลาดไม่พอยังไงละ”สัตว์อสูรผมเงินพูด
โจวเหวินมองหน้าสัตว์อสูรผมเงิน เขานึกถึงความเป็นไปได้หลายๆอย่าง แต่เขาเองก็ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้
สัตว์อสูรผมเงินพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “บางอย่างคนฉลาดเขาทำกันไม่ได้หรอก มีแต่คนโง่บรมเท่านั้นแหละที่ทำได้ คนที่เราต้องการนั้น จะต้องไม่ฉลาด ไม่โง่ แต่ก็ต้องมีพรสวรรค์ยังไงละ”
“แล้วไงต่อ”โจวเหวินถาม
“แล้วเจ้าก็ถูกเลือกโดยโอหยาง ข้าเองก็คิดว่าเขาตาแหลมนะ เจ้าเองก็ดูเป็นคนมุ่งมั่นตั้งใจทำอะไรซักอย่างดี””สัตว์อสูรผมเงินพูดพร้อมรอยยิ้ม
“แล้วฉันทำอะไรได้บ้างละ”โจวเหวินถามอีกรอบ
“ไม่รู้ซิ” คำตอบของสัตว์อสูรผมเงินนั้นมันเกินกว่าที่โจวเหวินคิดไว้มาก
“ทำไมถึงไม่รู้ละ”โจวเหวินขมวด
