”“ดื่มน้ำชาเถอะครับ……”โจวเหวินรีบเทน้ำชาให้อันหลานหยางเพื่อเบรกเธอซักเล็กน้อยอันหลานหยางดื่มชาก่อนจะมองหยาเอ๋อ ที่นั่งอยู่แล้วถาม “เด็กคนนี้หน้าตาดีนะเนี่ย น่าเสียดายที่ไม่ใช่ลูกของเธอ ว่าแต่ชื่ออะไรลละ”“ผมยังไมได้ตั้งชื่อจริงๆหรอกครับ แต่ผมตั้งชื่อเล่นให้ว่าหยาเอ๋อ”โจวเหวินตอบอันหลานหยางถอนหายใจ “ในสมัยนี้ มีคนตายเป็นจำนวนมากทุกวันเลย จำนวนของเด็กกำพร้าก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย โชคดีที่ในลั่วหยางมีบ้านรับเลี้ยงเด็กกำพร้า อย่างน้อยพวกเขาจะได้เรียนรู้วิธีการใช้ชีวิต ถ้าเกิดเป็นเด็กในหมู่บ้านเล็กๆละก็ ถ้าพ่อแม่ตาย เด็กพวกนั้นก็จะอยู่กันไม่เป็น พวกเขาต้องไปพึ่งพิงคนที่ใจดีแล้วสอนให้พวกเขาใช้ชีวิต แต่ในโลกแบบนี้ยุคสมัยแบบนี้ คนดีๆมีเยอะซะที่ไหนกันละ”“เธอเองก็ยังต้องเรียน ต้องฝึกฝน เธอยังเป็นเด็กอยู่เลย จะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลเด็ก ถึงเธอจะมีเวลา แต่เธอจะไปรู้วิธีดูแลเด็กทารกแบบนี้ได้ยังไงกัน เอางี้ไหม เดี๋ยวฉันรับเธอมาเลี้ยงไว้ก่อน ไว้เธอค่อยมีเวลาแวะมาเยี่ยมบ้างละกัน”อันหลานหยางพูด แล้วเดินไปตรงหน้าของหยาเอ๋อ“เธอไม่ใช่เด็กธรรมดาครับ เธอเก่งมากแล้วก็สามารถดูแลตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องให้ผมดูแลอะไรมากด้วยครับ เธอสามารถเข้าใจและทำทุกอย่างด้วยตัวเองได้ครับ”โจวเหวินรีบหยุดอันหลานหยางโจวเหวินเห็นความวินาศสันตโรของตระกูลเสี่ยวมากับตาแล้ว เขาเลยไม่กล้าให้หยาเอ๋ออยู่บ้านของอันหลานหยาง ถ้าเกิดมีใครในบ้านท
