เครือแต่แววตายังคงแน่วแน่ “หากวันนี้ต้องเป็นจุดจบ ข้าขอออกไปตายเยี่ยงมังกรในสมรภูมิ ดีกว่ารอให้พวกมันบดขยี้ในห้องลับแห่งนี้”
หลินมองดูหยางเฟย แล้วหันกลับมามองดูสมาชิกในหมู่บ้าน 30 ชีวิตที่กอดกันตัวกลมด้วยความหวาดกลัว นางนึกถึงความทรงจำของยาย นึกถึงความพยายามที่สร้างทุกอย่างขึ้นมาจากศูนย์ นางจะไม่ยอมให้ “ราก” ที่นางหยั่งลงไปถูกถอนขึ้นมาง่ายๆ
“ไม่… ไม่มีใครต้องตายที่นี่” หลินเอ่ยเสียงเรียบ นางกดปลายนิ้วลงบนหน้าจอสีทอง “ในเมื่อโลกนี้บีบให้ฉันกลายเป็นปีศาจ… ฉันก็จะแสดงให้เห็นว่าปีศาจที่แท้จริงเป็นยังไง”