ภายในหมู่บ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด หมาป่าทั้ง 12 ตัวเดินวนเวียนและขู่คำรามในลำคอ พวกมันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารมหาศาลที่อยู่หลังกำแพงคอนกรีต พี่ใหญ่และชายฉกรรจ์อีก 5 คนประจำการอยู่ที่ป้อมปืนด้วยมือที่สั่นเทา
หลินจ้องมองหน้าจอเรดาร์ที่บัดนี้กลายเป็น “สีแดงโพลน” จนแทบมองไม่เห็นช่องว่าง [Warning: Enemy count exceeds 100,000+] [System Analysis: Ammunition depletion predicted in 4 hours of continuous combat]
“หลิน… พวกมันมีเยอะเกินไป” หยางเฟยเอ่ยเสียงเครียด “ต่อให้พญามังกรสมุทรจะพ่นไฟหรือกวาดล้างไปเท่าไหร่ พวกมันก็ยังมีคนมาเติมเรื่อยๆ เหมือนน้ำป่า”
หลินนิ่งเงียบ แววตาของนางวับวาวด้วยความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น นางรู้ดีว่า “ปืนใหญ่ Howitzer” และ “ป้อมธนูอัตโนมัติ” มีขีดจำกัดในการระบายความร้อนและจำนวนกระสุน ถ้าพวกมันยอมสละชีวิตทหารเลวเป็นหมื่นเพื่อบุกเข้ามา แข็งแกร่งแค่ไหนก็ต้องพัง
“เราโดนล้อมสมบูรณ์แบบแล้ว” หลินพึมพำ “หน้าผาทิศเหนือคือจุดตาย… ถ้าพวกมันส่งหน่วยกล้าตายโรยตัวลงมา เราจะโดนขนาบข้างทันที”
