เสียงโลหะกระแทกกับคอนกรีตดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ประตูเหล็กกล้าหน้าด่านเริ่มบิดเบี้ยวจากการถูกซุงยักษ์พุ่งชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทหารราบของแม่ทัพหวังเจี้ยนยอมสละชีพทับถมกันเป็นทางเดินข้ามร่องคูเมืองที่หลินขุดไว้ แม้ป้อมปืนจะสังหารพวกมันไปนับพัน แต่จำนวนที่เหลืออยู่อีกเกือบแสนนายก็ยังคงดาหน้าเข้ามาอย่างไม่ขาดสายราวกับฝูงตั๊กแตนที่หิวกระหาย
หลินยืนอยู่บนยอดหอคอยบัญชาการที่เริ่มสั่นคลอนจากการระดมยิงหินเพลิง หน้าจอในมือของนางกะพริบเป็นตัวอักษรสีทองที่สื่อความหมายว่า:
[ระบบฉุกเฉิน: คุณต้องการเปิดใช้งาน “โหมดกวาดล้างสรรพสิ่ง” หรือไม่? (คำเตือน: ผลลัพธ์ที่ตามมาจะไม่สามารถย้อนกลับคืนได้) ]
นางรู้ดีว่าคำว่า “ย้อนกลับไม่ได้” อาจหมายถึงการสูญเสียแต้มทั้งหมด การที่ระบบมิติอาจจะพังทลาย หรือแม้แต่การดึงเอาพลังงานจากต่างมิติมาใช้จนทำลายความสมดุลของโลกใบนี้
“หลิน! พวกมันเริ่มโรยตัวลงมาจากหน้าผาทิศเหนือแล้ว!” เสียงตะโกนของพี่ใหญ่ดังมาจากวิทยุสื่อสารด้วยความตระหนก
หลินหันไปมองทิศทางหน้าผาที่เคยคิดว่าเป็นกำแพงธรรมชาติ บัดนี้ยอดฝีมือหน่วยกล้าตายของราชครูเฉินเริ่มโรยตัวลงมาตามเถาวัลย์และเชือกเส้นหนา ปิดทางถอยสุดท้ายของพวกเขาโดยสมบูรณ์ ทุกทิศทางถูกปิดตายด้วยคมดาบของศัตรู
หยางเฟยก้าวออกมาข้างๆ หลิน ดาบในมือของเขาสั่น
