ภายในห้องดินที่ขุดลึกลงไปใต้ชั้นหินของหุบเขา อากาศนิ่งสนิทและเย็นชื้น กลิ่นดินดิบผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ของ ฉินเย่ หัวหน้าหน่วยเขี้ยวทมิฬที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กพับ แสงจากหลอดไฟ LED ที่หลินแขวนไว้ถูกปรับให้เป็นสีขาวโพลนจนดูซีดเซียว แสงที่สว่างจ้าเกินไปทำให้ฉินเย่ที่ถูกเบิกตาค้างไว้เริ่มพร่ามัวและปวดลึกเข้าไปในสมอง
หยางเฟย ยืนกอดอกอยู่ในเงามืดที่มุมห้อง ดวงตาของเขามองดูหลินด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งทึ่ง หวาดระแวง และสงสัย ในโลกของเขาการทรมานคือการใช้แส้ การนาบด้วยเหล็กร้อน หรือการตอกเล็บ แต่สิ่งที่สตรีตรงหน้ากำลังทำ… มันดูสะอาดสะอ้านแต่กลับน่าสยดสยองอย่างประหลาด
“เจ้าเมืองท่าส่งพวกเจ้ามาเท่าไหร่?” หลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะที่นางกำลังสวมถุงมือยางสีฟ้า
“ถุย! นังแม่มด… ต่อให้เจ้ามีวิชาอาคมประหลาด ข้าก็ไม่มีวันทรยศต่อราชวงศ์!” ฉินเย่ถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้น
หลินไม่โกรธ นางหยิบ “เครื่องช็อตไฟฟ้า (Stun Gun) ” ออกมา กดสวิตช์จนเกิดกระแสไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบพร้อมเสียง เปรี๊ยะ! ที่บาดแก้วหู หยางเฟยถึงกับสะดุ้งและเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว
“นี่ไม่ใช่เรื่องของอาคม แต่มันคือเรื่องของเส้นประสาท” หลินจิ้มปลายขั้วไฟฟ้าลงที่สีข้างของฉินเย่
“อ๊ากกกกกกกกก!”
ร่างของสายลับยอดฝีมือกระตุกเกร็
