ลมทะเลยามดึกพัดผ่านช่องเขา นำพากลิ่นเกลือจางๆ เข้ามาปะทะกับกลิ่นหอมของสมุนไพรในเรือนพักชั่วคราว “หยางเฟย” (ชายชุดดำหรือองค์รัชทายาท) พยายามลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงสีขาวนวลจากหลอดไฟ LED ที่หลินแขวนไว้ดูราวกับดวงจันทร์จำลองที่ส่องสว่างอยู่เหนือหัว เขาขยับกายเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่เคยแผ่ซ่านไปทั้งตัวบัดนี้เบาบางลงอย่างน่าเหลือเชื่อ
เขาพยายามยันกายขึ้นนั่ง สายตาที่เคยเฉียบคมมองสำรวจรอบตัวอย่างระแวดระวัง ผนังที่นี่ทำจากไม้ที่ตัดได้อย่างเรียบเนียนผิดธรรมชาติ และผ้าปูที่นอนที่เขาสัมผัสนั้นนุ่มนวลและสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเป็นของที่หาได้ในป่าเขา
แกรก…
เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นที่หน้าประตู หยางเฟยเกร็งตัวเตรียมพร้อมสู้แม้ไร้เรี่ยวแรง ทว่าสิ่งที่ก้าวเข้ามากลับทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น
หมาป่าร่างยักษ์ขนสีเทาเงินก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาของมันเป็นประกายสีทองจ้องมองตรงมาที่เขา มันไม่ได้มีท่าทางดุร้าย แต่มันกลับคาบ “ขวดพลาสติกบรรจุน้ำ” มาวางไว้ที่ข้างเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะส่งเสียงคำรามเบาๆ ในลำคอเหมือนเป็นการบอกกล่าว
“เจ้า… เจ้าเป็นปีศาจงั้นหรือ?” หยางเฟยพึมพำด้วยความทึ่ง
“มันไม่ใช่ปีศาจหรอก แต่มันคือผู้ช่วยพยาบาลของฉันเอง” เสียงใสๆ ของหญิงสาวดังขึ้นตามหลัง
หลิน เดินเข้ามาในห้อง นางอยู่ในชุด