ที่ดูคล่องตัว ผมรวบตึง ในมือถือ “ปรอทวัดไข้แบบดิจิทัล” นางเดินเข้ามาหาแขกผู้สูงศักดิ์อย่างไม่เกรงกลัว
“อย่าเพิ่งรีบลุก แผลที่ไหล่ของท่านยังปิดไม่สนิทดีนัก” หลินกล่าวพลางกดสวิตช์อุปกรณ์ในมือ เสียง ติ๊ด ดังขึ้นชวนให้หยางเฟยสะดุ้ง “ไข้ลดลงแล้ว ถือว่าระบบภูมิคุ้มกันของท่านดีมาก”
หยางเฟยมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ท่านเป็นใคร? แล้วที่นี่คือที่ไหน? ขบวนเสด็จของข้า… คนของข้าอยู่ที่ไหนหมด?”
หลินวางถาดอุปกรณ์ลง “ฉันชื่อหลิน เป็นผู้นำกลุ่มคนอพยพที่ช่วยชีวิตท่านไว้จากเทือกเขา ส่วนที่นี่คือหุบเขาเร้นลับใกล้เมืองท่า… และเสียใจด้วย ที่เราพบเพียงท่านคนเดียวที่รอดชีวิต”
คำพูดนั้นทำให้หยางเฟยนิ่งเงียบไป แววตาของเขาหม่นแสงลง ความเจ็บแค้นที่ถูกหักหลังจากคนในราชวงศ์ยังคงฝังลึก แต่ความสงสัยในตัวผู้หญิงคนนี้กลับมีมากกว่า
“ของพวกนี้… ทั้งแสงสว่างที่ไร้เปลวไฟ ผ้าที่นุ่มราวกับปุยเมฆ และหมาป่าที่ฟังคำสั่งมนุษย์… ท่านเป็นเซียนจากสำนักใดกันแน่?”
หลินยกยิ้มมุมปาก นางไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรงๆ “ฉันเป็นเพียงแค่คนที่มี ‘เมล็ดพันธุ์’ และอยากจะมีชีวิตรอดอย่างสงบเท่านั้น… ท่านพักผ่อนเถอะ องค์รัชทายาทหยางเฟย”
หยางเฟยสะดุ้งสุดตัวเมื่อนางเรียกฐานะที่แท้จริงของเขา “ท่านรู้!”
“แผลที่หลังของท่านมีตราประทับมังกรเ
