เสียงกลองรบดังก้องกังวานมาจากตีนเขา แสงคบเพลิงนับร้อยนับพันดวงเลื้อยขนานไปตามเส้นทางลาดชันราวกับมังกรไฟที่กำลังกระหายเลือด เจ้าเมืองศิลาแดงสั่งเคลื่อนพลทหาร 500 นาย พร้อมพลธนูและกองกำลังทหารราบหนักที่พกความแค้นมาเต็มพิกัด พวกเขาบุกฝ่าพายุหิมะขึ้นมาด้วยความฮึกเหิม โดยมีคำสั่งเดียวคือ “เด็ดหัวแม่มด”
บนชะง่อนผาสูง หลินยืนมองภาพนั้นผ่าน “กล้องส่องทางไกลระบบ Night Vision” นางเห็นทุกความเคลื่อนไหวของศัตรูในความมืดมิด
“พวกมันมากันเยอะจริงๆ หลิน” พี่ใหญ่พูดเสียงสั่น แต่ออกุศลในใจถูกข่มไว้ด้วยความเชื่อใจในน้องสาว ชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คนสวมชุดกันหนาวสีเข้มทับด้วยหน้ากากนิรภัยที่หลินหยิบให้ พวกเขาดูเหมือนนักรบจากโลกอนาคตท่ามกลางพายุหิมะ
“ทุกคนประจำที่…” หลินสั่งการ “เจ้าแผลเป็น… พากองร้อยขนเทาของแกไปซุ่มที่ทางผ่านแคบเหนือหน้าผา รอสัญญาณจากฉัน!”
กับดักแสงสีและเสียงกัมปนาท
เมื่อกองทัพ 500 นายย่างกรายเข้ามาในเขต “ช่องเขาขาด” ซึ่งเป็นทางผ่านบังคับที่แคบและลึก นายกองผู้ควบคุมทัพสั่งให้พลธนูเตรียมธนูเพลิง
“ยิงมันให้ราบ! อย่าให้แม่มดนั่นมีโอกาสร่ายมนต์!”
แต่ก่อนที่ธนูลูกแรกจะถูกปล่อย หลินก็กดรีโมตคอนโทรลในมือ ทันใดนั้น “พลุไฟรังผึ้ง (Professional Display Fireworks) ” ขนาดใหญ่หลายสิบลังที่นางแอบนำมาวางซ่อนไว้ตาม
