เที่ยงคืน เสียงกรอบแกรบของกิ่งไม้แห้งดังมาจากทิศเหนือ หลินดีดตัวลุกขึ้นทันทีพร้อมกับดึง “สเปรย์พริกไทย” ออกมาเตรียมพร้อม
“มีคนมา…” หลินกระซิบ
ท่านอาคม (ท่านพ่อ) ที่กำลังเข้าเวรยามยกกระบองขึ้นขู่ ทันใดนั้น เงาร่างของชายฉกรรจ์ 5-6 คนในชุดผ้าขี้ริ้วขาดรุ่งริ่งก็ค่อย ๆ โผล่ออกมาจากหลังโขดหิน พวกมันไม่ใช่โจรอาชีพ แต่คือผู้อพยพที่เสียสติจากความหิวและผันตัวมาเป็นนักล่า
“ส่งอาหารมาซะ… ข้าเห็นนังหนูคนนั้นหยิบเนื้อแห้งออกมาเมื่อเย็น” หัวหน้ากลุ่มที่หน้าตอบจนเห็นโครงกระดูกคำราม “ถ้าพวกแกไม่อยากให้พวกข้าจับเด็ก ๆ ไปลงหม้อน้ำแกง ก็จงส่งเสบียงมาให้หมด!”
คำพูดที่ว่าจะเอาเด็ก ๆ ไปเป็นอาหารทำให้ผู้ชายในครอบครัวหลินโกรธจนเลือดขึ้นหน้า พี่ใหญ่ของหลินควงกระบองพุ่งเข้าใส่ทันทีโดยไม่รอคำสั่ง
หลินรู้ดีว่าถ้าสู้กันด้วยแรง ชายฉกรรจ์ของนางที่เริ่มมีเรี่ยวแรงอาจจะชนะได้ แต่ต้องมีการบาดเจ็บ ซึ่งนางยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้ในสภาพที่ไร้โรงพยาบาลเช่นนี้
“พี่ใหญ่ ถอยมา!” หลินตะโกน
นางอาศัยจังหวะที่พวกมันพุ่งเข้ามา หยิบ “พลุไฟส่องสว่าง (Strobe Flare) ” ที่มีค่าความสว่างสูงพิเศษระเบิดออกมากลางวง
พรึ่บ!!!
แสงสีขาวจ้าจนตาพร่ามัวระเบิดออก ทำให้พวกนักล่าที่คุ้นเคยกับความมืดมิดถึงกับร้องลั่นและล้มกลิ้งลงกับพื้น หลินไม่รอช้า
