แสงอาทิตย์ยามเช้าที่เนินเขาหมาหอนสาดส่องลงมายังร่างของ นางจาง และพวกเฒ่าฉวีที่ถูกมัดติดกับต้นไม้ในสภาพสะบักสะบอม เมื่อยาของหลินหมดฤทธิ์ ท่านพ่อ (ท่านอาคม) ปู่หวัง และสมาชิกครอบครัวที่เหลือต่างตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่น่าอดสู
ครอบครัวใหญ่ของหลินมีสมาชิกถึง 30 ชีวิต แบ่งเป็นชายฉกรรจ์ 6 คน หญิง 8 คน เด็กน้อยอีก 12 คน และผู้เฒ่า 4 คน (ตากับยายที่ร่างกายทรุดโทรม และปู่กับย่าที่ยังดูหนุ่มกว่าเพราะแต่งงานเร็วและดูแลตัวเองมาดี) ทุกคนต่างยืนล้อมดูนางจางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
“เจ้า… เจ้ากล้าขายลูกสาวข้า แลกกับเศษข้าวเพียงไม่กี่กระสอบเชียวรึ!” ท่านอาคมตวาดเสียงสั่นด้วยความเสียใจ
นางจางยังคงปากแข็ง “ข้าทำเพื่อทุกคน! ถ้าไม่ขายนางหลิน พวกเด็กๆ อีก 12 คนจะเอาอะไรกิน! ท่านปู่ท่านย่าจะรอดไปถึงแดนใต้หรือ!”
“หุบปาก!” ปู่หวังซึ่งยังแข็งแรงอยู่ก้าวออกมาข้างหน้า “คนในตระกูลเราไม่เคยมีธรรมเนียมกินเลือดเนื้อพวกเดียวกันเอง นางจาง… นับจากวินาทีนี้ไป เจ้าไม่ใช่คนของบ้านเราอีกต่อไป ข้าในฐานะผู้อาวุโสขอคัดชื่อเจ้าออกจากผังตระกูล!”
การขับไล่ครั้งนี้เด็ดขาดและไร้ความปรานี หลินมองดูแม่เลี้ยงที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างเย็นชา นางรู้ดีว่าในโลกที่แห้งแล้งนี้ การถูกทิ้งไว้ลำพังคือคำสั่งประหาร แต่คนอย่างนางจางหากเอาไ
