นด้วยความหิวโหย
“ถ้าเรายังอยู่ในขบวนใหญ่ คนพวกนั้นจะจ้องเล่นงานเราแน่” หลินกระซิบกับท่านพ่อ “คนนับร้อยที่หิวโหยจนเสียสติ น่ากลัวกว่าโจรเสียอีก”
ความหวาดระแวงทำให้หลินตัดสินใจไม่หยิบอาหารหรูหราออกมาให้เห็นเด่นชัด นางยอมให้ทุกคนกินเพียงข้าวต้มใสๆ ที่นางแอบหยิบ “โปรตีนผงไร้กลิ่น” และ “วิตามินรวม” ใส่ลงไปเพื่อประคองแรงไว้เท่านั้น จนกระทั่งนางเห็นสายตาของกลุ่มชายแปลกหน้าจากคาราวานอื่นที่เริ่มจดจ้องมายังกลุ่มเด็กๆ ในครอบครัวนาง
“เราจะแยกตัวคืนนี้” หลินบอกกับสมาชิกชายในบ้าน “เราจะเดินทางผ่านเส้นทางสายเก่าที่ทุรกันดาร แม้จะเสี่ยงกับโจรป่า แต่ก็ดีกว่าถูกเพื่อนร่วมทางแอบกินในตอนหลับ”
แม้จะมีความเสี่ยงสูงที่จะถูกโจรดักปล้นระหว่างทาง แต่ด้วยเวรยามที่เข้มงวดและอุปกรณ์ที่หลินแอบหยิบยื่นให้ทีละน้อย ครอบครัวใหญ่ 30 ชีวิตจึงเริ่มก้าวออกจากเส้นทางหลัก มุ่งหน้าสู่ความอ้างว้างเพื่อรักษา “ความเป็นคน” เอาไว้
ตัวตนมิติที่ 5 จ้องมองการจัดระบบของครอบครัวหลิน “ความสามัคคีที่เกิดจากความหวาดระแวง… เมล็ดพันธุ์ที่สองเริ่มรู้จักการ ‘บริหารคน’ แล้ว จำนวนสมาชิก 30 คนคือภาระที่หนักอึ้ง แต่ถ้าเจ้าทำสำเร็จ มันจะเป็นฐานอำนาจที่มั่นคงที่สุดของเจ้า”
เขาสะบัดมือเบาๆ เพื่อเฝ้ามองดูว่าชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คนจะรับมือกับโจ
