บรรยากาศยามค่ำคืนที่เนินเขาหมาหอนนั้นเยือกเย็นผิดปกติ ลมพัดหวีดหวิวผ่านช่องแคบหินราวกับเสียงร้องไห้ของวิญญาณ ขบวนผู้อพยพที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันต่างพากันก่อกองไฟเล็กๆ เพื่อบรรเทาความหนาว หลินนั่งอยู่ข้างๆ ท่านพ่อและน้องชาย สายตาของนางคอยจับจ้องไปที่ “นางจาง” แม่เลี้ยงใจร้ายที่วันนี้ดูจะขยันผิดปกติในการต้มน้ำแกงที่มีเพียงเปลือกไม้และรากหญ้าเหี่ยวๆ
“หลิน… ดื่มน้ำแกงนี่เสียหน่อยสิ เจ้าเป็นกำลังหลักในการช่วยประคองปู่ของเจ้ามาทั้งวันแล้ว” นางจางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเสแสร้ง แต่มือที่สั่นน้อยๆ ของนางขณะยื่นถ้วยน้ำแกงมาให้กลับไม่อาจรอดพ้นสายตาของหลินไปได้
หลินรับถ้วยมา กลิ่นสมุนไพรแปลกๆ ที่ฉุนกะทัดรัดโชยเข้าจมูก นางแสร้งทำเป็นยกขึ้นดื่มแต่แอบใช้ทักษะจากโลกอนาคตเทมันทิ้งลงในแขนเสื้อที่หนาเตอะอย่างแนบเนียน “ขอบคุณท่านแม่… รสชาติดีแท้”
[แจ้งเตือนจากระบบมิติ: ตรวจพบสารกล่อมประสาทและยาสลบประเภทออกฤทธิ์เร็วในของเหลว] หลินแสยะยิ้มในใจ ‘คิดจะเล่นงานคนยุค 21 ด้วยยาสมุนไพรพื้นๆ งั้นเหรอ’
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ท่านพ่อและคนอื่นๆ ในครอบครัวที่ดื่มน้ำแกงเข้าไปก็เริ่มเข้าสู่ภวังค์หลับลึกอย่างผิดปกติ นางจางที่แสร้งทำเป็นหลับลุกขึ้นยืนช้าๆ นางหยิบผ้าขาวออกมาโบกสะบัดส่งสัญญาณไปยั
