งเงามืดที่อยู่ห่างออกไป
ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์หน้าตาโหดเหี้ยม 3 คน นำโดย “เฒ่าฉวี” พ่อค้ามนุษย์หน้าเลือดก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมโซ่ตรวนในมือ
“จัดการเลย! นังนี่มันหลับลึกแล้ว เอาตัวมันไปเร็วเข้าก่อนที่คนอื่นในขบวนจะตื่น!” นางจางเร่งรัดด้วยน้ำเสียงกระหืดกระหอบ “อย่าลืมทะเบียนอาหารและข้าว 2 กระสอบที่ตกลงกันไว้ล่ะ!”
“เออข้ารู้แล้ว! นังนี่ผิวพรรณดีนัก ขายให้ซ่องโจรในเมืองหน้าคงได้ราคางาม” เฒ่าฉวีแสยะยิ้มพลางเอื้อมมือหนาหวังจะกระชากร่างของหลิน
ทว่า… ในวินาทีที่มือของมันจะถึงตัว หลินพลันลืมตาโพลง! ดวงตาของนางวาววับด้วยความโกรธแค้นที่คนเป็นแม่เลี้ยงกล้าขายคนในครอบครัวเพื่อเศษข้าว
“อยากได้ตัวข้าไปขายนักใช่ไหม?” หลินคำรามเสียงต่ำ นางไม่ได้ใช้ดาบหรือธนู แต่นางหยิบ “สเปรย์พริกไทยสูตรเข้มข้นพิเศษ” ที่เพิ่งดึงออกมาจากโซนรักษาความปลอดภัยในห้างสรรพสินค้าออกมา
ฟู่!!!
“อ๊ากกกกก! ตาข้า! ตาข้าจะบอดแล้ว!” เฒ่าฉวีกรีดร้องลั่นพลางเอามือกุมหน้าล้มลงกลิ้งกับพื้น ชายอีกสองคนที่ตามมาถึงกับชะงักด้วยความตกใจ หลินไม่ปล่อยให้เสียโอกาส นางหยิบ “เครื่องช็อตไฟฟ้าแรงสูง” ออกมาในมืออีกข้าง
เปรี๊ยะๆๆๆ!
“โอ๊ย!” ร่างของสมุนคนหนึ่งกระตุกสั่นอย่างรุนแรงก่อนจะล้มฟุบลงไปนอนชักแหงกๆ ท่ามกลางกองไฟที่กำลังมอด
นางจางหน้าถอดสี “แก… แก
