เสียงหวอเตือนภัยระดับสีแดงฉานดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองคารุ ผู้คนนับแสนต่างแตกตื่นเมื่อเห็นขอบฟ้าทิศตะวันออกกลายเป็นสีดำทมิฬ ไม่ใช่เพราะพายุฝน แต่เป็นฝูงสัตว์ร้ายกลายพันธุ์นับหมื่นชีวิตที่ถูก “นิกซ์” (มังกรนิลบรรพกาล) ใช้พลังวิญญาณเข้าครอบงำดวงจิตจนคลุ้มคลั่ง พวกมันบุกจู่โจมกำแพงเมืองอย่างบ้าคลั่งโดยไม่เกรงกลัวต่ออาวุธเลเซอร์หรือปืนใหญ่
“ยิง! อย่าให้พวกมันข้ามกำแพงมาได้!” เสียงสั่งการระลอกสุดท้ายของเหล่าทหารรักษาการณ์ดังก้องท่ามกลางเสียงคำรามของมอนสเตอร์
เงามรณะในคฤหาสน์เจ้าเมือง
ในขณะที่กองกำลังเกือบทั้งหมดของเมืองถูกดึงไปป้องกันกำแพงเมือง เรนที่สวมชุดคลุมสีดำสนิทและอำพรางตัวด้วยทักษะของ “วายุ” และ “นิกซ์” ก้าวเดินผ่านประตูคฤหาสน์เจ้าเมืองที่ไร้การป้องกันอย่างเงียบเชียบ
ภายในห้องโถงหรูหรา สิงหะ ที่แขนด้วนและ ศิลา ผู้เป็นเจ้าเมือง กำลังนั่งจิบไวน์ด้วยความกระวนกระวายใจ โดยไม่รู้เลยว่า “ความตาย” ได้มายืนอยู่เบื้องหลังพวกเขาแล้ว
“พวกมันบุกมาได้ยังไงพร้อมกันขนาดนี้! หรือว่าไอ้เด็กนั่นมัน…” ศิลาพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้น
“ใช่… ฉันเอง” เรนปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ดวงตาสีม่วงเข้มเรืองแสงอำมหิต
“แก! ไอ้เรน! แกเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!” สิงหะถอยกรูจนตกเก้าอี้
“ฉันมาเพื่อ
