น้า: มังกรนิลบรรพกาล (ในร่างมนุษย์จำลอง) ] [ระดับพลัง:??? (ระบุไม่ได้) ]
หญิงสาวชุดดำลุกขึ้นยืนช้าๆ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านจนน้ำแข็งเกาะตามผนังถ้ำ “เจ้าเป็นมนุษย์คนแรกในรอบพันปีที่รอดชีวิตลงมาถึงที่นี่… และเจ้ายังพา ‘กลิ่นอายที่ข้าคุ้นเคย’ มาด้วย”
เธอมองไปที่มังกรอัสนีทารกที่สั่นเทาอยู่ข้างเรน “สายเลือดมังกร… แม้จะยังอ่อนด้อย แต่น่าสนใจ”
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์หัวเราะจนแทบจะตกจากที่ประทับ แววตาสีฟ้าครามจ้องมองแขนที่ขาดหายไปของสิงหะด้วยความสะใจ
“ฮ่าๆๆๆ! พฤกษาพิบัติกัมปนาท! ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยม!” เขาปรบมือรัว “สิงหะเอ๋ย… เจ้าเสียแขนไปหนึ่งข้างเพื่อแลกกับการหนีตาย แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น”
เขาโน้มตัวลงมองเรนที่กำลังเผชิญหน้ากับราชันย์แห่งความมืด “เอาล่ะเรน… เจ้าขยะที่ถูกทิ้ง ตอนนี้เจ้ามีทั้ง สายฟ้า, วายุ, พฤกษา และกำลังจะได้ครอบครอง ‘ความมืด’ ที่แข็งแกร่งที่สุด”
“จงทำสัญญากับนางซะ! แล้วข้าจะคอยดูวันที่เจ้าขี่มังกรสองหัว… หัวหนึ่งพ่นสายฟ้า อีกหัวหนึ่งกลืนกินวิญญาณ กลับไปเหยียบเมืองคารุให้ราบเป็นหน้ากลอง!”…