แรงกดดันจากมหาฮันเตอร์ระดับ A ของสิงหะมหาศาลจนอากาศรอบตัวเรนบิดเบี้ยว สิงหะไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เขาวาดมือเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังงานสีทองอัดแน่นรูปหัวสิงห์ก็พุ่งเข้าใส่เรนราวกับดาวตก
[คำเตือนรุนแรงจาก AI: ตรวจพบระดับพลังงานเกินขีดจำกัดที่โฮสต์จะรับได้!] [แนะนำ: ถ่ายโอนมานาทั้งหมดไปที่ ‘กิ่งก้าน’ เพื่อสร้างโล่ไม้ประสาท และเตรียมตัวรับแรงกระแทก!]
เรนกัดฟันกรอด ยกแขนซ้ายขึ้น เถาวัลย์สีเขียวเข้มจากกำไลข้อมือ “กิ่งก้าน” งอกเงยออกมาอย่างรวดเร็ว ถักทอเป็นโล่ไม้หนาเตอะขวางหน้า แต่ทว่าพลังระดับ A นั้นรุนแรงเกินไป
ตูม!!!
โล่ไม้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเรนกระเด็นลอยละลิ่วข้ามหน้าผา ดิ่งลงสู่เหวรอยแยกที่มืดมิดและลึกจนมองไม่เห็นก้น เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของสิงหะดังก้องไล่หลังมา
“ไอ้ขยะ! ตายไปซะ!”
ปฏิหาริย์แห่งพฤกษาและความมืดที่ก้นเหว
ร่างของเรนดิ่งลงด้วยความเร็วสูง ลมพัดกรรโชกจนหายใจไม่ออก วินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน “กิ่งก้าน” ที่เกาะอยู่ที่แขนพลันยืดตัวออกไปอย่างบ้าคลั่ง มันพันเกี่ยวเข้ากับแง่หินและต้นไม้ที่งอกอยู่ตามหน้าผา ช่วยชะลอความเร็วในการตกทีละน้อย ร่างของเรนกระแทกเข้ากับพุ่มไม้หนาที่ก้นเหวอย่างแรงก่อนจะสลบไป
…
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เรนลืมตาขึ้น