ท่ามกลางซากปรักหักพังของทวีปที่แตกสลายไปกว่าครึ่ง ร่างของจอมมารพฤกษา—ลิน—ยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีดำทมิฬ เธอไม่ได้มีแววตาของมนุษย์อีกต่อไป แสงสีทองรอบตัวเธอกลายเป็นรัศมีแห่งการทำลายล้างที่เผาผลาญทุกสิ่งในระยะพันไมล์ให้กลายเป็นปุ๋ยเลือด
แต่ท่ามกลางพายุแห่งความแค้น มีเพียงจุดเดียวที่พฤกษาปิศาจไม่กล้าล่วงเกิน… คือร่างของน้องชายตัวน้อยที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างศพของแม่ ลินในสภาวะที่ไร้สติสัมปชัญญะได้ทิ้ง “กุญแจ” ดอกสุดท้ายไว้ให้โลกใบนี้โดยที่เธอไม่รู้ตัว พลังงานส่วนหนึ่งที่บริสุทธิ์ที่สุดจากมิติพฤกษาได้ไหลเข้าสู่ร่างของเด็กชายในจังหวะที่พี่สาวของเขาเสียสติ มันคือพลังแห่งการ “กอบกู้” ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อยับยั้งการ “ทำลาย”
การหยิบยื่นโชคชะตาจากเงามืด
ขณะที่ลินกำลังขยายรากไม้ไปสู่ทวีปที่เหลือ เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทขององค์กร “อิกดราซิล” ก็ร่อนลงสู่พื้นดินอย่างเงียบเชียบ ชายชราคนเดิมก้าวลงมามองดูเด็กน้อยที่รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางนรกสีเขียว
“เด็กคนนี้… คืออาวุธเพียงชิ้นเดียวที่จะหยุดยั้งพี่สาวของเขาได้” ชายชราพึมพำ แววตาเต็มไปด้วยแผนการที่ซับซ้อน “จงพาเขาไป… ฝึกฝนให้เขากลายเป็นเพชฆาต และรอวันที่กิ่งก้านของเธอยาวจนถึงขีดสุด เราจะส่งเขากลับมาเด็ดหัวใจของจอมมาร”
เด็กชาย
