ท่ามกลางกลุ่มหมอกสีทองและการประกาศเจตจำนงอันหยิ่งทะนงของลิน เสียงที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังแทรกขึ้นมา…
ปัง!
มันไม่ใช่เสียงระเบิดจากพลังงานมิติ แต่มันคือเสียงของกลไกสังหารที่เรียบง่ายและเก่าแก่ที่สุดของมนุษย์ กระสุนสไนเปอร์ความเร็วสูงที่เคลือบด้วยสารยับยั้งพลังงานพฤกษาพุ่งแหวกอากาศธาตุผ่านช่องว่างของรากไม้ที่กำลังสั่นไหว กระสุนนัดนั้นไม่ได้เป้าหมายที่ตัวลิน แต่มันพุ่งเข้าปักที่กลางอกของแม่ที่กำลังนั่งอ้อนวอนอยู่เบื้องหลัง
ร่างของแม่กระตุกเฮือกก่อนจะล้มลงไปแน่นิ่งบนพื้นดินสีน้ำตาลที่เธอเคยหลงใหล เลือดสีแดงฉานไหลซึมลงสู่ผืนดินที่เธอมักจะบอกให้ลิน “แบ่งปัน” ให้แก่ผู้อื่นเสมอ
“แม่!!!” ลินกรีดร้องออกมาสุดเสียงจนรอยร้าวในมิติพฤกษาแตกกระจาย
ความเงียบงันที่น่าขนลุกปกคลุมไปทั่วถ้ำในทันที แสงสีทองเจิดจ้าในดวงตาของลินดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสีดำสนิทที่ลึกยิ่งกว่าหุบเหวแห่งความตาย จิตใจของเธอที่เคยเป็นที่ตั้งของความรักและการปกป้อง บัดนี้ได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่กระหายการแก้แค้น
ร่างของลินสั่นเทิ้ม พลังงานพฤกษาที่เคยเป็นระเบียบกลับกลายเป็นมวลสารสีดำคล้ำที่ดูหมิ่นถิ่นแคลนทุกชีวิต รากไม้ปิศาจจำนวนมหาศาลพุ่งออกจากร่างของเธออย่างไร้ทิศทาง มันเริ่มบดขยี้ทุกสิ่งในรัศมีร้
