ความเงียบเชียบของชนบทยามค่ำคืนไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยอีกต่อไป ลินยืนอยู่หลังบานหน้าต่างไม้เก่าๆ จ้องมองเงาตะคุ่มของชัยที่มักจะแอบเดินออกไปนอกเขตชุมชนในเวลาเดิมๆ ทุกวัน เธอไม่ได้โง่พอที่จะมองไม่ออกว่า “พ่อ” ของเธอกำลังทำอะไรบางอย่างที่เกินกว่าการหาลู่ทางเอาตัวรอดทั่วไป
“แม่คะ… พรุ่งนี้เราต้องย้ายที่อยู่” ลินพูดขึ้นลอยๆ ขณะที่มือกำลังคัดแยกเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้จากมิติพฤกษา
“ย้ายไปไหนลูก? อยู่ที่นี่ก็สงบดีออก ชาวบ้านก็รักกัน พ่อเขาก็เริ่มปรับตัวได้แล้วนะ” แม่ตอบพลางเย็บเศษผ้าให้น้องชาย แววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความหวังในแง่ดีทำให้ลินรู้สึกจุกในลำคอ
“แม่ไม่สังเกตเหรอคะว่าช่วงนี้มีคนแปลกหน้ามาป้วนเปี้ยนแถวรั้วบ้านเราบ่อยขึ้น? แล้วของที่เราแบ่งให้ลุงหมายกับป้าน้อย… มันไปอยู่ในมือพวกนักเลงหน้าหมู่บ้านได้ยังไง?”
แม่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลง “แม่แค่ไม่อยากให้ใครต้องหิว… ลินลูก พลังที่หนูมี ยายเคยบอกว่ามันคือพร พรมีไว้เพื่อแบ่งปันไม่ใช่เหรอ?”
ลินวางเมล็ดพันธุ์ลงในตะกร้าแรงๆ จนเกิดเสียงดัง “มันไม่ใช่พรค่ะแม่ แต่มันคือ ‘เป้าบนหลัง’ ถ้าคนพวกนั้นรู้ว่าลินทำอะไรได้ เขาจะไม่ขอแบ่งปัน… แต่เขาจะขังลินไว้เป็นทาสผลิตอาหารให้พวกเขา!”
ในเวลาเด
