หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากค่ำคืนที่โลกทั้งใบพังทลาย…
ลิน ตัดสินใจพาแม่และน้องชายหนีออกจากกรุงเทพฯ ที่กลายเป็นขุมนรก เธอเลือกหลบมาอยู่ที่ชุมชนชานเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์พักพิงชั่วคราวที่ชาวบ้านร่วมกันสร้างขึ้นเองเพื่อดูแลกันและกัน ที่นี่ไม่ได้อยู่ในความดูแลของรัฐบาล จึงไม่มีอาวุธหนักหรือหน่วยผู้มีพลังพิเศษคอยคุ้มกัน มีเพียงรั้วลวดหนามและเวรยามจากชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านเท่านั้น
ภายในบ้านพักไม้หลังเล็กที่ดูเงียบสงบ ลินพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอซ่อนไม่ได้คือ “ความอิ่มหนำ” ของคนในครอบครัว ในขณะที่คนอื่นเริ่มซูบผอมจากความหิวโหย แม่และน้องชายของเธอเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากการได้รับสารอาหารชั้นเลิศจากมิติพฤกษา
“แม่คะ… ลินบอกแล้วไงว่าอย่าเอาของพวกนี้ออกมาให้ใครเห็น” ลินกระซิบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เมื่อเห็นแม่กำลังจัดแจงห่อผักกาดเขียวอวบอิ่มและไข่ไก่เปลือกสีนวลสด
“ลินลูก… นั่นมันลุงหมายกับป้าน้อยนะ เขาเคยช่วยเราตอนย้ายมาวันแรก อีกอย่าง… พ่อแกเขาก็ลำบาก เห็นว่าไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว” แม่ตอบด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสารตามนิสัยเดิมที่แก้ไม่หาย
ชัย อดีตสามีที่เลิกรากันไปนาน กลับมาปรากฏตัวที่ศูนย์พักพิงนี้ในสภาพที่ดูน่าสงสาร เขาเข้
