ามาตีสนิทกับแม่ของลินโดยใช้ความหลังครั้งเก่าเป็นเครื่องมือ ซึ่งแม่ที่ใจอ่อนก็ยอมแบ่งปันทรัพยากรที่ลินหามาได้ให้เขาและญาติๆ บางส่วน โดยไม่รู้เลยว่าแต่ละคำที่ชัยเคี้ยวผักกรอบๆ และไข่ต้มยางมะตูมนั้น ในหัวของเขากำลังคิดคำนวณมูลค่าของมัน
ชัยนั่งล้อมวงอยู่กับกลุ่มญาติและคนรู้จักที่ได้รับอานิสงส์จากน้ำใจของแม่ลิน สายตาของเขาจ้องมองไปยังห่อผักที่เหลืออยู่
“พวกแกเห็นไหม? ผักนี่มันสดเกินไป… ในวันที่หมอกพิษลงจัดขนาดนี้ ไม่มีทางที่ผักจะเขียวได้ขนาดนี้หรอก” ชัยพึมพำกับญาติคนหนึ่งที่มีเส้นสายอยู่ในศูนย์พักพิงใหญ่ของรัฐบาล
“ข้าเห็นอีหนูลินมันเข้าไปในห้องพักบ่อยๆ ออกมาทีไรก็มีของติดมือมาทุกที ทั้งที่ห้องนั้นไม่มีแม้แต่ตู้เย็น” ญาติอีกคนเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความริษยามากกว่าความขอบคุณ
ความโลภเริ่มชอนไชเข้าสู่จิตใจของคนที่เคยได้รับความช่วยเหลือ ชัยเริ่มตระหนักว่าสิ่งที่ลินมีไม่ใช่แค่เศษอาหาร แต่มันคือ “บ่อเงินบ่อทอง” ในโลกที่ล่มสลาย หากเขาเอาข้อมูลนี้ไปบอกกับกลุ่มอำนาจที่ศูนย์พักพิงกลางของรัฐบาลที่กำลังขาดแคลนเสบียง เขาอาจจะได้ตั๋วแลกชีวิตใหม่ที่สุขสบายกว่าการมานั่งรอส่วนแบ่งจากลูกสาวที่เขาเคยทอดทิ้ง
ในมิติพฤกษา ลินยืนอยู่หน้าน้ำพุด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง เธอสังเกตว่าระยะห
