ันบาดนิ้ว เลือดหยดเล็กๆ ไหลซึมลงบนโลหะหมอง ความร้อนแรงสายหนึ่งพุ่งพล่านจากแหวนเข้าสู่แขนของเธอ ลินนึกถึงผืนดินสีน้ำตาลและน้ำพุศิลาด้วยความโหยหาอย่างสุดซึ้ง
วูบ!
ร่างของทั้งสามคนหายไปจากห้องพักโทรมๆ ในจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องถูกกระชากออกด้วยพละกำลังมหาศาล สิ่งมีชีวิตที่เคยเป็นมนุษย์พุ่งเข้ามาในความว่างเปล่า มันคำรามด้วยความสับสนเมื่อพบเพียงความเงียบและห้องที่ว่างเปล่า
ภายในมิติพฤกษา…
อากาศที่นี่บริสุทธิ์และสงบนิ่งจนน่าเหลือเชื่อ ลินวางแม่ลงบนกองฟางที่เธอเตรียมไว้ใกล้กับน้ำพุ น้องชายของเธอมองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
“ที่นี่ที่ไหนพี่ริน? สวยจังเลย”
ลินไม่ได้ตอบน้องชายในทันที เธอทรุดกายลงนั่งข้างน้ำพุ กวักน้ำขึ้นมาดื่มด้วยความหิวกระหาย ความเย็นของน้ำช่วยเรียกสติที่กำลังจะกระเจิงของเธอกลับคืนมา เธอมองไปที่แปลงผักที่เธอหว่านไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้พวกมันเริ่มแทงยอดสีเขียวอ่อนพ้นดินขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์
แต่ความสงบนี้เป็นเพียงเปลือกนอก ลินรู้ดีว่าเธอไม่สามารถหลบอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป เธอต้องมีอาหารมากกว่านี้ และต้องมีวิธีป้องกันตัว
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนแปลงไป แถบแสงสีฟ้าที่วนเวียนรอบตัวตนบนบัลลังก์เริ่มเปลี่ยนเป็นส