ม่สนใจ
เธอนำเมล็ดพันธุ์ผักกาด ผักบุ้ง และพืชโตเร็วที่ซื้อมาหว่านลงไปในดิน ก่อนจะวักน้ำจากน้ำพุที่ใสสะอาดมาพรมลงบนแปลงผักอย่างเบามือ น้ำพุนี้แปลกประหลาดนัก ทันทีที่น้ำสัมผัสผิวดิน ร่องรอยความเหนื่อยล้าในร่างกายของลินก็ดูเหมือนจะจางหายไปเล็กน้อย
“ต้องเร็วกว่านี้… ต้องมากกว่านี้” เธอพึมพำกับตัวเอง
ในขณะที่ลินกำลังทุ่มเทสร้างโลกใบใหม่ในแหวน โลกภายนอกก็เริ่มเข้าสู่สภาวะโกลาหล
บนหน้าจอโทรทัศน์ที่ร้านอาหารฝั่งตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ ข่าวเช้านี้เริ่มรายงานถึงเหตุการณ์จลาจลในหลายจุดทั่วกรุง ผู้คนลุกขึ้นมาทำร้ายกันเองด้วยพฤติกรรมที่บ้าคลั่ง เสียงไซเรนรถตำรวจและรถพยาบาลดังก้องไปทั่วท้องถนนไม่ขาดสาย
ลินก้าวออกมาจากมิติด้วยสภาพเหงื่อท่วมกาย เธอรีบวิ่งไปที่ร้านชำที่ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามซื้อข้าวสาร อาหารกระป๋อง และน้ำดื่มให้มากที่สุดเท่าที่เงินในบัญชีที่เหลือเพียงน้อยนิดจะอำนวย
“ช่วงนี้ของขาดตลาดนะหนู ทุกคนแห่มาซื้อกันหมด” เจ้าของร้านชำพูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ลินไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่พยักหน้าและรีบขนของกลับห้อง ทันทีที่ประตูปิดลง เธอเลื่อนตู้ไม้หนักๆ มาขวางประตูไว้ ก่อนจะลำเลียงเสบียงทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ในมิติพฤกษา
ขณะที่เธอกำลังยกข้าวสารกระสอบสุดท้ายเข้ามิติ เสียงกรีดร้อ